FRANK

"Every horizon, upon being reached, reveals another beckoning in the distance."

2011-10-21T15:33:00.000+02:00

Tijd voor een nieuwe richting, Trouwe Lezer. Op frankoverlast werd de laatste tijd al niet veel meer geschreven. Maar ík schreef onverminderd voort. Daarom stop ik op deze site, hang ik de domeinnaam binnenkort aan de wilgen en gaan we vrolijk door op een nieuwe site. En jij, Trouwe - Trouwe - Lezer bent als eerste uitgenodigd voor dit nieuwe, spannende avontuur. Je kent het gezegde; waar God een site sluit, opent hij elders een nieuwe. Daar wil ik overigens niet mee beweren dat ik God ben. Ik ben Gods gave aan de vrouw. Dat is wat anders.

Als je naar mij doorlinkt op je site, wil je dan het adres aanpassen? Thanks.

Wervelend Over Het Aanschijn Van Het Water

2011-10-15T18:10:00.000+02:00

Met dank aan Duits Meisje.

De Mooiste Sprookjes | Ach Lieve Tijd

2011-10-01T20:29:00.000+02:00

Marutas | मरुत

2011-09-30T22:01:00.000+02:00

The Devils Marbles

2011-09-26T18:48:00.000+02:00

En zo kreeg ik vanmorgen, toen ik met koffie in de hand en de jas nog aan (want pleinwacht), de schoolcomputer aanslingerde, opeens een aantal foto's van de Duitse Sabrina in mijn postvak. Overigens verschool zij zich onder een zeer opmerkelijk e-mailadres, maar toen ik dat net door Google Translate gooide, bleek het een vrij normale Duitse samenstelling te zijn. Okay. Hoe dan ook, de foto's.

Op de bovenste foto lig ik te zonnen op één van de Devils Marbles (ik weet vrij zeker dat er ergens een apostrof in die titel hoort, maar Het Gehele Internet spreekt me tegen, dus vooruit dan maar). Deze bijzondere rotsformaties vind je in de outback van Australië en daar zat ik dus een poosje geleden. Toen we aankwamen zag ik in de verte een geschikte rots om een uurtje op weg te niksen. Na een klimtocht van zo'n tien minuten kwam ik bij de rots aan en wijdde ik me aan het overpeinzen van helemaal niets.

Echter zag ik na een paar minuten kleine poppetjes mijn richting opstommelen. Het waren reisgenootpoppetjes en ze keken naar mij. Het duurde dan ook niet lang of de rots lag bezaaid met mensen die zich allemaal hevig hadden overgegeven aan het overpeinzen van helemaal niets. Toch werd het een Heel Ontspannen Reismoment.

Op de onderstaande foto ben ik aan het kanoën bij de Katherine Gorge in Nitmiluk Park, een stuk noordelijker in Australië dan The Devils Marbles. Een schitterende kloof van zandsteen en een rivier waar zowel de ongevaarlijke zoetwaterkrokodillen (alle seizoenen) als de zoutwaterkrokodillen (alleen in wet season) in voorkomen. Met Sabrina voorin de kano en gewapend met drie mueslirepen peddelden we in een paar uur naar een prachtige zwemplek. Sabrina heeft de foto niet zo charmant genomen, want het lijkt wel alsof ik mijn Devils Marbles tentoonstel.

De Bastaardprins

2011-09-24T17:55:00.000+02:00

Ongeschoren (en dus met een muts op mijn hoofd) en met een door de jaren heen verlinogutst gelaat stap ik op de fiets en trek ik erop uit. Op naar het kringloopcentrum, waar de mode gemiddeld zo'n vijftien jaar geleden stil is blijven staan en waar je een plastic bekertje met vieze koffie naar binnen kunt werken naast de verzamelde platencollectie van Albert West, terwijl je zit in een groene fluwelen stoel die nog lauwwarm is van de overleden bejaarde die ze er die ochtend uit hebben getild.

De koffie sla ik wijselijk over (al zou ik het kunnen gebruiken om de retourleiding van de Jeep mee te smeren) en ik zet gelijk koers naar de boekenafdeling. Hoewel ik nog steeds bezig ben met de autobiografie van Heinrich Harrer ("Ik ben net zo lang bezig met dat boek als dat die knakker geleefd heeft," verzuchtte ik laatst tegen de visite), ik zit ook al een paar honderd bladzijden in een vampierenboek dat ik voor twee piek bij deze kringloop vandaan heb geplukt.

Vandaag trek ik voor €10,50 uit de schappen. Voornamelijk kinderboeken, voor in de klas, maar ook wat op hol geslagen viruswerk en zelfs een Jane Austen (vanwege het keurige Engels dat ik zo mooi vind - zie ook The Remains Of The Day van Ishiguro of The Lord Of The Rings). Eén van de kinderboeken is geschreven door Janusz Korczak, wiens levensverhaal ik laatst in de klas heb behandeld en waar iedereen hevig van onder de indruk was.

Het meisje achter de balie telde de prijzen van de acht boeken bij elkaar op en zat er een euro naast, maar daar kwam ik thuis pas achter. ~~Blijkbaar leren ze tegenwoordig op school geen hoofdrekenen meer.~~ Bij mijn ouders at ik vier boterhammen met kaas, dronk ik twee koppen koffie, liet het Russische sprookjesboek zien met de mooie tekeningen en vertelde ik over mijn gratis vipbezoek aan Soldaat van Oranje, samen met Roos. En op de terugweg kocht ik voor het eerst in maanden tijd een bos bloemen. En wat denk je? Staat veel leuker op de woonkamertafel dan lege koffiekopjes ~~en oud ondergoed~~!

El Camino

2011-09-23T22:50:00.001+02:00

Here's Lookin' At You

2011-09-18T15:57:00.003+02:00

Omdat ik deze site meer leven wil inblazen; het idee om wat vaker foto's te plaatsen. Schrijven doe ik tegenwoordig al voldoende op andere sites.
Daarom gaat deze site weer iets meer de breedte in. Letterlijk.

Check de zilveren haren. Nog een paar jaar en ík ben Sinterklaas op school.

Who Is He And What Is He To You

2011-09-18T10:28:00.001+02:00

Zondagochtend en ik ben nog even gevrijwaard van sportactiviteiten ("Can't bend the hand, son." - werd er ge-sms't) en ik ben ook nog even gevrijwaard van een ontbijt want ik heb net mijn twee peerdepillen geslikt (antibiotica) en mag nog niet eten. Na het zien van de documentaire 'Fat, Sick And Nearly Dead' heb ik een sapcentrifuge gekocht en sindsdien ontsap ik alles wat er zich in mijn keuken bevindt. Komkommers, tomaten, gember, bleekselderij, appels, citroenen, oude theedoeken, boeddhabeelden, you name it. Ik drink trouwens wel koffie terwijl ik wacht tot ik iets mag eten, want daggummit (met dank aan Bill Withers); I iz needin' coffee. Misschien is dit wel het juiste moment om die foto te laten zien die ik vanmorgen kreeg via de mail.

Deze foto kreeg ik van Sung-Jin, de Koreaanse jongen die je aan het uiteinde van de tafel ziet zitten. Een hele vriendelijke jongen, die zich heel bescheiden opstelde ("Frank, may I ask you a question? Is the German language the same as the Dutch language?"). We zitten hier te eten aan de Timorzee, een vertakking van de Indische Oceaan, in het plaatsje Darwin, één van de noordelijkste puntjes van Australië. In de verte zie je de lichtpuntjes van de boten en vanwaar wij zaten te eten (een restaurant op palen) zag je reusachtige vissen in de oceaan zwemmen en soms zelfs groepen dolfijnen!

Tegenover mij zit Scott uit Nieuw-Zeeland met wie ik dezelfde avond een taxi nam naar het vliegveld. Ten tijde van de foto moest hij nog douchen (wat hij later op het vliegveld deed), maar dat had ik al gedaan door sneaky met twee jongens mee een hostel in te lopen, daar te douchen via een kamer vol reizigers en vervolgens schoon en met frisse kleding het hostel weer te verlaten.

Verder op de foto de Nederlandse Lobke, de Duitse Stephan (er was nog een Duitse Stephan die de foto nam) en de Zwitserse Lisa. En Sung-Jin natuurlijk, die mij om onverklaarbare reden 'Frank Sam-chon' noemde (Oom Frank), een teken van respect dat alleen mij ten deel viel. Dit overkwam mij in India ook. Ach, ja. *kuch* En het valt me ook op dat ik de enige ben die zijn bord alweer leeg heeft. Misschien is dat de verklaring voor mijn chagrijnige gezichtsuitdrukking. Of misschien wilde ik de stoere look eens uitproberen.

Hoe dan ook. Inmiddels mag ik beginnen aan mijn ontbijt. Dag.

Oh, Kom Er Eens Kijken, Wat Ik Aan Mijn Handje Heb

2011-09-17T16:47:00.000+02:00

Voor je verder gaat, Trouwe Lezer (en je bent er nog steeds - zie ik aan de statistieken), een korte waarschuwing: het onderstaande stukje is NIET voor gevoelige lezers. Nu niet gaan reageren dat ik jullie niet gewaarschuwd heb. Een tweede opmerking is dat alles weer aan de beterende 'hand' is. De dokter is blij, dus ik ben blij. Ten derde, waarom laat ik jullie dit zien? Dat is eenvoudig. Omdat ik gemeen ben.

Alles Moet Weg

2011-09-03T20:04:00.001+02:00

"Wat denk je dat ze gaan doen met de spullen die niet verkocht zijn?" hoor ik achter me zeggen als ik met een schoonmaakmiddel en een doek de spinnen uit mijn buitenspiegels probeer te krijgen. Ja, uít mijn spiegels. Want daar zitten ze en iedere morgen als ik naar mijn werk ga moet ik mezelf eerst door een kogelvrij vest van spinnenweb klauwen voordat ik achter het stuur kan gaan zitten. En ik heb de auto net gewassen en dus moeten de spinnen moven.

Ik draai me om en zie daar het magere oude vrouwtje staan dat al acht jaar schuin tegenover mij woont en met wie ik nog nooit één woord heb gesproken. Ze heeft een dun rood vestje aan dat veel te groot voor haar is (geworden?) en ze ziet eruit alsof ze langzaam weg krimpt in het rode kledingstuk tot er niets meer van haar over is dan het grijze toefje dat op haar schedel lijkt geplakt.

"Wat zegt u?" vraag ik. "Wat denk je dat ze gaan doen met de spullen die niet verkocht zijn?" herhaalt ze en wijst naar het terrein van De Goede Herder Kerk waar een groep mannen de restanten van de jaarlijkse rommelmarkt in een container werpen. "Ehm," zeg ik, "wegbrengen naar de vuilstort, denk ik." "Ze hebben negenduizend euro verdiend," lacht de vrouw me toe. Ik draai me helemaal naar de vrouw om en probeer haar aan te kijken, maar de zon valt net over de daken in mijn ogen en dus zie ik alleen haar rode vest aan de overkant van de straat staan.

"Pardon, wat zei u?" "Ze hebben negenduizend euro verdiend met de opbrengst van de rommelmarkt," zegt de vrouw blij. Prijs de heer, denk ik en zeg: "Zo. Dat is een mooi bedrag. Wat gaan ze ermee doen?"
"Is je auto stuk?" vraagt ze en wijst naar de Jeep. "Nee hoor," antwoord ik, "ik ben de auto aan het schoonmaken." De vrouw kijkt me aan. "Jij werkt toch met computers?" vraagt ze. Ook al heb ik de vrouw nooit gesproken, ik weet wel dat ze erg nieuwsgierig is. Tenslotte zit ze al een jaar of acht achter haar vensterbankbloemen naar me te kijken. "Computers? Nee, daar werk ik niet mee," zeg ik. "Maar je hebt zo'n grote auto!" lacht ze, al kan ik het verband niet zien. Mensen met grote auto's werken met computers, zo vertelt de bijbel ons. "Is het dan een auto van de zaak?" vraagt ze. Dit besje wil overduidelijk weten wat ik voor werk doe, denk ik en antwoord: "Nee, mevrouw. Het is míjn auto."

Dan zegt ze opeens: "Mijn kleinzoon is 32 jaar en woont aan de Henri Dunantlaan. Hij heeft daar een huisje gekocht en verderop een auto, maar ik zie liever dat hij een vriendin heeft." Even sta ik met mijn mond vol tanden. Dan zeg ik: "Tegenwoordig hebben we niet meer zo'n haast, mevrouw." Ze kijkt me serieus aan. Er steekt een windje op en haar rode vest roert zich langs haar magere lichaam, zoals een dikke, tevreden kat zijn spieren soms laat rollen als hij in een zonnige vensterbank ligt. De zon is bijna achter de daken verdwenen.

"Ik heb nog nooit met jou gepraat," zegt ze. "Vreemd. Eigenlijk. Maar ik vind het wel leuk." Ik loop weer richting mijn woning. "Dan moeten we het nog maar eens een keertje doen," antwoord ik en de oude vrouw lacht. Ik zie nog net een spin uit de kast van mijn buitenspiegel vallen. Hij trekt een aantal keren samen op de grond en blijft dan liggen.

Wegwerponderwatercameraatje

2011-08-17T18:36:00.000+02:00

En zo kreeg ik vandaag een pakketje met snorkelfoto's in de handen gedrukt. Voor €17,75 mocht ik mijzelf de fiere eigenaar noemen van 27 over- en onderbelichte, vinger-in-het-beeld en onscherpe duikfoto's. Plus een ceedeetje met dezelfde prenten. Nou, dacht ik, toen ik wegliep bij de fotozaak, al knagend aan een stokbroodje van de Hema, dat is dan ook weer mooi mislukt.

Eenmaal thuis bekeek ik nogmaals de foto's, genomen met een goedkoop wegwerponderwatercameraatje en plots zag ik er toch ook wel wat schoons in. Vooral de foto's waarop ik heb geprobeerd om zowel onder als boven water te fotograferen. En (en!) een ouderwets analoog filmrolletje geeft zo'n mooie korrel. En korrels genoeg daar, bij Low Island.

121 Foto's Voor Uw Verveelde Weekeinde

2011-08-13T13:26:00.005+02:00

Na drie uur zwoegen in ochtendjas, met vier mokken espresso als brandstof en verbrande toast op de koop toe, heb ik mijn selectie Australië-foto's klaar, af en op het net gezwengeld. Voel je vrij om er een kijkje te nemen, het commentaar te lezen en het reisverslag door te nemen als je dat nog niet gedaan had. En dat allemaal via een simpel klikje op onderstaande prent. Gratis.

frankinaustralie.blogspot.com - volg de avonturen - klik op de foto hieronder

2011-07-04T21:04:00.001+02:00

I'm Off To See Oz

2011-07-03T23:38:00.001+02:00

"Frank, je verwaarloost je site." Ik heb het vaak gehoord de laatste tijd. Maar ik rol van het ene leuke in het andere, nam afscheid van groep 8, nam afscheid van het schooljaar én ga over drie nachtjes naar de andere kant van de wereld, The Land of Oz, Down Under, Australië. En aangezien veel mensen vragen of ik ga schrijven over de vakantie (real life mensen en digitaal volk), heb ik mezelf voorgenomen om hieronder neer te tikken wat er zoal op het programma staat. Leest u mee?

Als eerst natuurlijk de immense reis. Ik vertrek woensdagmiddag en arriveer vrijdagmiddag in Cairns. Dat ligt in het noordoosten en heeft dus tropische temperaturen. Da's mooi, want het is winter in Australië. De eerste Europeanen die voet aan land zetten op dit continent, waren de Nederlanders. Erg onder de indruk waren ze niet, want ze gingen er weer snel vandoor. Dat ben ik niet van plan. Vanaf het vliegveld van Cairns neem ik een taxi naar een vrijwilligersorganisatie. Deze biedt goedkope kost en inwoning en de eerste week zal ik het strand restaureren, tropisch woud bijhouden en boompjes planten. Waar ik slaap, dat hoor ik pas als ik aankom. Dat kan een vrijwilligershuis, hostel of caravan (...) zijn. Ik slaap tussen andere vrijwilligers en het is allemaal vrij low-budget.

Cairns ligt aan de Stille Oceaan, bij het Great Barrier Reef (het enige leven dat vanuit de ruimte te zien is) en ziet er zo uit:

Na mijn week vrijwilligerswerk neem ik op vrijdag de taxi en ga ik omhoog, naar het nabijgelegen Port Douglas. Deze plaats is iets rustiger dan Cairns, maar niet minder mooi. Hier ga ik een weekje ontspannen in het prachtige Rydges Sabaya Resort.

Wat ik deze week nog meer ga doen, wordt ter plekke bepaald. Veel lezen aan strand en zwembad, lekker slenteren, fiets huren, dat soort dingen. Ze hebben er een interessant Wildlife-centrum en je zal er MOETEN snorkelen en duiken. Ik zit nog te spelen met het idee om er mijn Open Water duikbrevet te halen in vier dagen tijd. Zeg nou zelf, je duikbrevet halen bij het Great Barrier Reef, dat zou toch leuk zijn, he? ~~En achterlijk duur, but who's counting?~~

Na mijn weekje superrelaxen in Port Douglas ga ik weer een paar daagjes terug naar Cairns om daar eens goed de boel te verkennen zonder andere vrijwilligers om me heen. En in een fatsoenlijk en best aardig hotelletje, het Reef Palms.

Ook heb ik een plaatsje geboekt voor een regenwoud- en watervallentour. De Engelse beschrijving van de tour:

(klik de links voor een plaatje)

"Departing Cairns we travel south passing Walsh’s pyramid, a 922 metre high mountain which locals race up once a year for fame and glory. We then head down the Gillies Highway with views of the Mulgrave and Goldsborough Valleys until we come across the enchanting Lake Barrine. Once a volcanic crater this tranquil freshwater lake provides an opportunity for a quick dip (seasonal). Join your guide for an interpretive walk through the rainforest to the 1000 year old Twin Kauri Pines. A short distance away is the famous Curtain Fig Tree, estimated to be 800 years old and standing 50 metres tall. Admire the magnificent branching system that gives this tree the sprawling effect of a massive theatre curtain. Have your camera ready, as we continue on past Malanda Falls to stop at the picturesque Millaa Millaa Falls. We make our way to Woodleigh Cattle Station passing Windy Hill turbine wind farm on the way, see the green energy being harnessed before your eyes! Upon arrival to the homestead we are welcomed by the family of its original settlers and given a guided tour of the property before enjoy a tasty outback lunch. At Halloran’s Hill Lookout you can enjoy panoramic views from the highest point in Atherton and view the Tablelands from far and wide. Our last stop is at the Mount Uncle Distillery, established at the turn of the century it produces award winning premium liqueurs and spirits. Set in landscaped gardens on a banana, avocado and macadamia plantation it is pleasing to the eye and taste buds! Sample a wide range of local produce including teas, chocolates and liqueurs. We arrive back into Cairns at your accommodation early evening."

Na mijn paar daagjes Cairns is het afgelopen met het easy-does-it rooster van de tweede week en pak ik het vliegtuig naar Alice Springs. Dit ligt in het centrum van Australië. Daar heb ik een kamer geregeld in het Aurora-hotel.

Na een kort nachtje slapen in dit hotel ga ik op een kampeertrip met een organisatie. Dit reisje duurt drie dagen en brengt mij langs alle hoogtepunten in de omgeving van Alice Springs.

Klik op de blauwe linkjes als je er een plaatje bij wilt zien!

Day 1 : Alice Springs or Yulara (Ayers Rock Resort) to Kata Tjuta and Uluru

Ex Alice Springs:
Kick off your adventure on top of a camel! Our first stop is the Outback Camel Farm where you can choose to ride atop one of these desert giants (at own expense). From here it’s off to Uluru (Ayers Rock) for lunch. Kata Tjuta will fascinate you, and you will get up close to the majestic features of this ancient geological formation during the Valley of the Winds hike. You’ll be mesmerised as the desert sun sets over Uluru, and as the night grows darker, curl up in your swag (Aussie bedroll) under millions of stars. (LD)

Ex Yulara (Ayers Rock Resort):
We start to Uluru (Ayers Rock). Kata Tjuta will fascinate you, and you will get up close to the majestic features of this ancient geological formation during the Valley of the Winds hike. You’ll be mesmerised as the desert sun sets over Uluru, and as the night grows darker, curl up in your swag (Aussie bedroll) under millions of stars. (D)

Day 2 : Uluru to Kings Canyon

It's an early start this morning, but you'll be rewarded with a glorious Uluru sunrise. While the morning's fresh (and your legs are too!) enjoy an unguided walk around the base of Uluru. You will then deepen your understanding of the land and the Mala people as you take a cultural interpretive walk with an Aboriginal guide (and interpreter). Explore the many caves of the Mala people, learning how they lived and prepared for ceremonies. Your Aboriginal guide will also share the sensitive story of the Mala people who lived at Uluru with their friend the Itjaritjari (marsupial mole). There is also a visit to sacred Kantju Gorge, a quiet water hole at the base of a dramatic rock face. Afterwards, you will have the opportunity to purchase Aboriginal arts and crafts at the Cultural Centre before we travel to our exclusive campsite within the Watarrka National Park (Kings Canyon) where we sleep for the night. (BLD)

Day 3 : Kings Canyon to Alice Springs

Get your hiking shoes on today as we head out to explore the impressive formations which make up Kings Canyon. You’ll be left breathless by the sheer beauty of the canyon as we trek through the Amphitheatre, the Lost City, the lush and ancient Garden of Eden and the North and South Walls. After lunch, take a well earned rest as we travel back to Alice Springs. (BL)

Na deze tour heb ik wederom een nachtje in het Aurora geregeld. De volgende dag vroeg op, want om vijf uur word ik opgehaald voor een zesdaagse reis naar het uiterste noorden van Australië, Darwin. Dat wordt afzien, maar dat wordt ook een groot avontuur. Zes dagen lang allemaal leuke dingen doen in de natuur van Oz.

Day 1 : Alice Springs to Banka Banka

We pass by the Tropic of Capricorn then stop at the Barrow Creek Pub, home to a telegraph station – catch a glimpse of what outback telecommunication used to be like! Precariously balanced on their rocky perch are the Devils Marbles, a site sacred to its traditional owners. Last stop for today is our private campsite near Tennant Creek. (LD)

Day 2 : Tennant Creek to Katherine Gorge

No visit to the Top End would be complete without a visit to the famed Daly Waters pub, a quintessential outback roadhouse and ‘watering hole’ for travellers from far and wide. Mataranka lies in the heart of the ‘never-never’, and you’ll feel a million miles from anywhere as you soak in the steamy thermal springs. As the day draws to a close, we reach our overnight camp at stunning Katherine Gorge. (BLD)

Day 3 : Katherine Gorge to Darwin

The gorge is all yours this morning, with a half day to spend canoeing or cruising (at own expense and seasonal) the spectacular waters. Want to see more? Jump aboard a helicopter flight (at own expense) which will take you high above the vast gorge system. We’ll head to Darwin after a stop at idyllic Edith Falls. (BL) Overnight dorm accommodation in Darwin is included.

Day 4 : Darwin to Mary River

A refreshing start to your day checking out the waterfalls of Litchfield National Park. Travel west into Woolna Country and receive a Cul Cul or unique ‘Welcome to Country’ by the traditional owners of the land, the Limilngan – Wulna people. Experience the local Aboriginal culture including cooking bush tucker, playing the didgeridoo, basket weaving and spear throwing. To finish the day we head to the spectacular Mary River Wetlands, where birds aren’t the only wildlife abundant; keep a watch for lurking crocodiles on our private river cruise! A secluded campsite at Point Stuart Wilderness Lodge is where we’ll stay tonight. (LD)

Day 5 : Mary River to Kakadu

Discover ancient Aboriginal rock art at Ubirr and clamber to the top of a rocky lookout for fabulous views over the Nardab floodplain. Next it’s on to Maguk (Barramundi Gorge) where a hike is rewarded with a reviving swim in the plunge pools. Tonight we stay at our permanent camp within Kakadu National Park. (BLD)

Day 6 : Kakadu to Darwin

Get ready for some 4WD action today on our way to Jim Jim Falls! Once we get there, we’ll hike to the base of the falls before continuing on to Twin Falls. Feel the beauty of the stunning gorge and powerful falls from the National Park operated boat and boardwalk experience. The impressive scenery will continue to amaze you as we journey back to Darwin in the afternoon. (BL)

Dezelfde avond dat ik (weer) aankom in Darwin, vertrekt ook mijn vliegtuig terug naar Sydney, Londen, Amsterdam. ~~Dus waarschijnlijk stink ik als de hel.~~ Dus waarschijnlijk zal ik in Sydney een kamertje met een douche moeten regelen voor mijn 24-uurs vlucht terug naar Londen.

En dan ben ik, ruim vier weken later, weer terug in The Netherlands.
Maar iets anders als ik vertrok. Dag, Trouwe Lezer, houd de site in de gaten!

Cheers.

The Tough Guy Toilet Look

2011-06-20T20:06:00.000+02:00

Ik moet binnenkort een afspraak maken met een fotograaf. Dus ik dacht: waarom niet alvast wat oefenen? Nu is het toeval dat mijn ouders mijn op internet bestelde muts hadden ontvangen (en ik heb het over een echte muts, ik bedoel niet iets van het keuzemenu uit Thailand) en ik op hun toilet besloot een mooi portret te maken. Dus ik tuitte mijn lippen (want zo moet dat geloof ik), keek welwillend (want zo moet dat geloof ik), zorgde ervoor dat er een flink stuk achtergrond te zien was (want zo blablabla...) en trok de prent. Ik ben niet ontevreden met het resultaat.

Maar waarom een muts bestellen op internet? Nou. Ik ben over een paar weekjes dus in Australië. En daar schijnt de zon op sommige plekken. Ook al is het daar winter. En dus zocht ik een muts die je ook in de zon kunt dragen. Anders verbrandt mijn schedel. En die muts vond ik op internet. Overigens is de reis al bijna helemaal geregeld. Maar dat lees je wel als ik er zit. Dat wordt een groot avontuur, Trouwe Lezer en ik wou dat ik je mee kon nemen. Echt.

Maar waarom moet je een afspraak maken met een fotograaf. Nou. Binnenkort krijg ik een eigen pagina in een onderwijstijdschrift. "Didaktief - Opinie en onderzoek voor de schoolpraktijk." Leuk toch, ~~more money!~~ een eigen pagina! Dankzij de stukjes die ik al drie jaar schrijf voor de Digitale School/Kennisnet. En daar hoort een foto bij. ~~De Horror!~~ Het Avontuur!

Kijk. Ik heb al geoefend
op mijn 70s Tough Guy Look.

Met muts!

De Aanwezigheid

2011-06-18T20:15:00.000+02:00

Doordeweeks bepaalt mijn wekker wanneer ik uit bed val. Ik probeer het nog wel eens uit te rekken, maar onvermijdelijk begint later ook mijn telefoon te harpen (dat is het geluid van een harp die niet stopt, nooit, doorgaat, tot ik hem een lel geef) en dan moet ik er toch echt uit. Er staan lessen op het programma waarvan het de bedoeling is dat ik ze geef. Maar eerst nog ontbijten, aankleden en een half uur rijden. Maar, Trouwe Lezer, dat gaat vrij routineus en soms stap ik wat laat in de auto, maar dan wel met een dubbele espresso zodat ik alsnog tijdig arriveer. En de kinderen het eerste halve uur een meester hebben met een cafeïne-crazyness.

Vandaag (zaterdag) kwam ook onherroepelijk het punt waarop zowel lichaam als geest het met elkaar eens waren 'dat ik er zo langzamerhand uit moest'. Dus stapte ik uit bed, liep drie rondjes door het huis voor ik de badkamer vond, doneerde een liter aan Het Urinecollectief en duwde de koffie door het apparaat. Toen kreeg Het Mistige Rooie Beest zijn Heilige Drie-eenheid (het vlees, de brokjes en het verse water) en toen plofte ik op de bank met een boterham en een verkreukeld gezicht. Keek op de klok en zag dat het pas acht uur was. Damn.

Ik ging toen maar Kundun kijken, de film over de Dalai Lama van Martin Scorsese. Een mooie film, maar soms ook nietszeggend. De beelden zijn erg mooi. Toen de film was afgelopen, viel er een pakketje door de brievengleuf. Mijn nieuwe boek!

Verder ben ik nog een poos weggeweest met de auto en een kleiner poosje weggeweest met de fiets. Eén van de bestemmingen was Het Ouderlijk Huis. Waar ik na de boodschappen een kop koffie dronk. Twee, eigenlijk. En toen... was het 13.00 uur. Damn. Eenmaal weer thuis zocht ik via internet een boeddhistische radiozender op. Ik vond er eentje. En zag dat er in de hele wereld maar twee mensen naar luisterden. Ik en iemand anders. Wie zou dat zijn geweest?

The Diesel Philosophies

2011-06-15T16:47:00.004+02:00

Sommige mensen zien eruit alsof ze elk moment kunnen huilen, denk ik terwijl ik de Jeep langs het Oranjepark in Apeldoorn stuur. Misschien is het hun 'natuurlijke gezicht', wellicht hebben ze echt het gevoel alsof ze elk moment kunnen huilen, misschien heb ik het gewoon fout. Er loopt heel wat verdriet rond op straat. Soms verstopt achter zongebruinde gezichten, frisse kleding en zonnebrillen. Soms nauwelijks verhuld. Ik ben van nature een optimist. Maar een rustige. Als ik eens een mindere bui heb, duurt deze nauwelijks tien minuten en ebt dan kalmpjes weg. Maar het wordt wel anders als je ouder wordt. Hoe precies weet ik niet. Een beetje als bij mijn voortanden. De tandarts vroeg of ik met mijn tanden knars, want hij zag wat slijtage aan de onderkant. Niet dat ik weet, zei ik. De tandarts zei dat ik het dan waarschijnlijk in mijn slaap doe. Nou, in de dagen na die uitspraak ben ik 's nachts opgebleven om naar mijzelf te kijken, maar ik heb niets van het vermeende geknars opgemerkt.

Ik rijd naar het tankstation. Als ik de dop van de tank draai, komt de dame (zoals altijd) naar buiten om voor mij te tanken. Doen ze daar voor iedereen. Dus je hebt de auto weer terug, merkt ze op. Yep, zeg ik, hij is er weer doorheen voor een jaartje. Fijn, zegt ze. Hij had geloof ik ook dorst, zeg ik, terwijl de liters diesel maar naar binnen blijven klokken. Tja, zegt de vrouw, er gaat aardig wat in. Ik houd mijn portemonnee omhoog. Hier gaat aardig wat uit, antwoord ik. Ze moet lachen. Het is niet eerlijk, zegt ze. Ach, zeg ik, ik heb geen vrouw, geen kinderen, het is nog net te doen. Ze kijkt me aan. Je hebt een hele klas vol kinderen, zegt ze. Dan reken ik af, groet de vrouw, stap in de Jeep en rijd weg. Zonnebril op, ramen naar beneden. Ik doe net alsof ik het gevoel heb dat ik moet huilen. Omdat het zo'n mooie afsluiting van dit stukje is. In werkelijkheid heb ik honger.

De Geheime Geschiedenis van Mijn Woonkamertafel

2011-06-13T12:12:00.002+02:00

Terwijl ik driftig aan het tikken ben op de laptop, komt er ineens het idee om een foto van mijn tafel te maken. Een niet-in-scene-gezet-foto. Met wat uitleg hier en daar, zodat jullie weten wat je ziet. Neem nu die gieter aan de rechterkant. Ten eerste vroeg ik me vanmorgen af waarom deze Aziatische tekens op de voorkant heeft staan. Dient het een soort van oosterse reinheid uit te stralen? Betekent het 'Dood Aan Blankie' in het Mandarijns? Nou ja, maakt ook niet uit. De reden dat die gieter op die plek staat is omdat het daar niet hoort. Het hoort op de wasdroger te staan. Dus elke keer als ik de gieter op deze vreemde plek zie staan, denk ik: oh ja, ik moet de planten nog water geven. Dat denk ik nu al een paar dagen, dus echt werken doet de tactiek niet.

Naast de gieter staat een leeuw. Ik ben helemaal niet van de Narnia-boeken, heb er nooit eentje gelezen, maar die leeuw (Aslan) vind ik wel cool. In de films heeft hij de stem van Oskar Schindler en is hij heel dapper en vredig en jezussig. Ik zeg jezussig, want C.S. Lewis heeft de leeuw gebaseerd op Jezus. Want zoals we allemaal dienen te weten zijn de Narnia-boeken bijbelse hervertellingen. With a twist. Naast de leeuw staat een houten pauw. Deze pauw heeft niets weg van de Messias. Al denkt hij er zelf anders over. Het arme beest. Ik heb hem louter gekocht vanwege de kleuren. Achter de leeuw en de pauw staat mijn kaarsenstandaard van gesoldeerde-vogels-op-wrakhout.

Dan het stapeltje boeken. Bovenop ligt een reisjournaal dat ik verleden week van iemand kreeg. Ik lachte er wat om en deed het ding in mijn tas. Gisteren ontwaakte ik uit een roes van een uurtje internetmadness en vond mijzelf plots schrijvend in het reisjournaal. Blijkbaar had ik de neiging gevoeld om mijn waanzinnige vliegtuigreis naar de andere kant van de wereld in stappen op te schrijven. Onder het journaal ligt The Dead. Dat is een deel twee. En wordt bewaard voor de zomervakantie. Het is toch al dead dus kan het best even wachten.

Daaronder A Visit From The Goon Squad wat een geweldig boek schijnt te zijn dat ik maar niet open lijk te kunnen slaan. Daaronder Starfish, een SF-boek over leven in de dieptes van de oceaan. Gelezen en klaar voor transport naar de bibliotheek. Dan Leven en Werken van De Kabouter van Rien Poortvliet en Wil Huygen. Vanwege de geweldige illustraties en handgeschreven teksten. Volgende in de stapel is Frank LLoyd Wright, want hij maakte huizen waar ik graag in wil wonen. Nog maar een miljard euro en die droom is ook vervuld! De Geheime Geschiedenis van De Wereld vol geheime genootschappen, uitleg van symbolen en andere duistere business. Daaronder een reisboek over Australië en Nieuw-Zeeland.

Vóór de boeken mijn trusty black etui. Waar al mijn dure pennen en stiften te vinden zijn. Op de foto zijn de ingewanden uit de etui gerold omdat ik op zoek was naar mijn vulpen. Deze zie je ook op tafel liggen. Gekregen toen ik mijn eindstage van de lerarenopleiding volbracht en mijn steun en toeverlaat in het klaslokaal. Er gaat niets boven een vulpen. Vandaag gebruikte ik hem om de schoolbestelling in mijn notitieboek te krabbelen. Rekenwerkboeken, spellingwerkboeken, schrijfschriften, werkboeken Engels, that shit.

Naast de neplavendel (lees het stukje over de gieter nog eens na als je wilt weten waarom de lavendel nep is) ligt een kladje papier met een steen erop. Op het kladje staat een herinnering aan mijzelf dat ik de schoolbestelling moet doen. De steen heb ik gekregen van vrienden en komt uit Tsavo, een regio in Kenia die wereldfaam kreeg door de beruchte aanvallen op mensen door twee leeuwen.

Verder staan er nog drie kaarsen en ligt er de afstandsbediening van de stereo. Die al de hele ochtend filmmuziek speelt. Want daar raak ik door geïnspireerd. En de laptop natuurlijk. Die na het schrijven van dit stukje waarschijnlijk weer wordt opgeborgen, evenals de etui, notitieboek en gieter. Maar niet voor ik de planten water heb gegeven.

I Never Take Myself Too Seriously

2011-06-12T23:08:00.007+02:00

Ik heb jullie de laatste tijd zoveel avonturen onthouden, dat er zich een licht schuldgevoel rond deze site heeft gevormd, als een kudde ramptoeristen rondom een verkeersslachtoffer. Nog even geduld, Trouwe Lezer. There is more to come. Good stuff. Zoals mijn reis door Australië, die langzaam vorm krijgt ook al zit ik in minder dan een maand in de lucht om verschillende tijdszones te doorkruisen. Zo koos ik vandaag een ontspannen hotelletje uit om vijf nachtjes in door te brengen (thuisbasis voor kleine excursies) nádat ik twee weken heb geherbergd en vóórdat ik een poos ga Godweetwatten.

En rende ik vandaag een volle minuut met een volwassen ree (een geit) door het bos,
ik uit gezondheidsredenen, de ree uit doodsangst.

Maar het gaf me een beetje dit gevoel.

Excuses voor wéér een zonbestraalde prent bovenaan de pagina.
Ik kan er ook niet veel aan doen. Zon + straat = frankzinnigheid.

Oh ja, ik kocht ook nog dit schitterende boek.
En da's een understatement.

Wat ik zei. More to come.
Good stuff.

Slow Burn

2011-06-11T15:43:00.000+02:00

Vlieland | Back & Forth

2011-06-05T13:19:00.000+02:00

Op Een Dag, Precies Tien Dagen Vóór Pinksteren

2011-06-02T20:45:00.006+02:00

Het is Hemelvaartsdag en ik ren door het bos. Ik heb een olijfkleurige korte broek, een zwart shirt en mijn hardloopschoenen aan. Een tiental meter geleden ben ik opeens in het ritme gekomen en ik weet dat het nu lastiger is om te stoppen met rennen dan om door te gaan. Dus ga ik door, maar ondertussen houd ik het bos goed in de gaten. Ik ken dit bos niet zo. En het is er uitgestorven. Wat vreemd is, want bij de ingang van het bos werd een kinderzeepkistenrace gehouden en het was er enorm druk. Ik heb er even rondgekeken, maar voelde me er zonder kind of zeepkist niet helemaal op mijn plaats. Ik ren al zo'n twintig minuten in het (lekker ruikende) bos en tot nu toe ben ik alleen een wielrenner tegengekomen die zijn uiterste best deed mij te negeren. Heb ik altijd raar volk gevonden. Wielrenners. Tsk. Daar heb ik geen wiel voor nodig, om te rennen.

Bij de ingang van het bos stond een bord waarbij ik gestopt ben om het te lezen. Er stond op dat er edelherten leven in het bos. En zwijnen, adders en bijzondere paddenstoelen. Ik hoop dat ik iets tegenkom, dacht ik en denk het nog steeds want ik verplaats de sleutels in mijn broekzak zodat ze geen lawaai meer maken tijdens het rennen. Alsof een wild dier niet opgeschrikt wordt door mijn gestamp op de aarde.

Ik heb eigenlijk geen idee waar ik ren, dus blijf ik stilstaan. Welke kant moet ik op? Hardlopen is leuk, maar niet als je het drie uur moet doen omdat je een verkeerd pad bij een kruising hebt gekozen. Dan hoor ik de stem van de vrouw die de zeepkistenrace presenteert. Haar stem komt uit het oosten en die kant moet ik op (al rende ik dus verkeerd, richting het westen).

Hemelvaartsdag. Ik heb het de kinderen op school uitgelegd, zodat ze weten waarom ze die dag vrij zijn. Een Turkse jongen wist het later terug te vertellen met de opmerking dat 'het de dag is dat Jezus naar de hemel zweefde.' Jezus die naar de hemel zweefde. Het heeft een hoog schoolmusicalgehalte. Met uit goudfolie geknipte sterren en een figurant die aan touwen de lucht in wordt getrokken. De eigenlijke gebeurtenis heeft wel een van mijn favoriete zinnetjes uit de bijbel opgeleverd. 'En zie, ik ben met u, al de dagen, tot aan de voleinding der wereld.' Dat is pas een exit-tekst, ik ben er jaloers op.

Dan sta ik binnen een seconde stil. Op het pad voor me ligt een dikke slang. Het is een giftige adder. Het beest ligt op een meter afstand van mijn voeten roerloos in de zon. 'Ik hoop dat ik iets tegenkom.' Nou jongen, je wens is uitgekomen, denk ik. De tong van de adder glipt continu naar buiten. Het proeft de lucht en rolt zich dan op. Het voelt zich bedreigd. Great. Van de grond pak ik een klein takje en gooi het met een boogje naar de adder. Het landt precies op zijn kop. Het beest rolt zich eerst strak op en glijdt dan richting een struik. Het is dik, bruin, anderhalve meter lang en weg voor ik het weet.

Ik begin weer te rennen en heb plotseling energie voor tien. Dan denk ik aan een bijbeltekst uit Marcus, met woorden die Jezus sprak voor hij aan zijn hemelvaart begon. "In mijn naam zullen zij demonen uitwerpen, in nieuwe talen spreken, slangen zullen ze optillen en zelfs als ze iets dodelijks drinken, zal het hen niet schaden." Maar ja, ik ben geen christen. Nu niet en nooit niet. En ik heb geen slang opgetild. Ik heb een takje op zijn kop gegooid. Maar toch. Dat op Hemelvaartsdag.

Eenmaal thuis plof ik neer op de bank en kijk ik de Australische film Samson and Delilah. Waarvan alleen de titel bijbels is. Maar de film vind ik heel mooi. En er wordt nauwelijks een woord in gesproken. Een aanrader als je daarvan houdt. Nog een week of vier, vijf. Dan zit ik zelf Down Under. Morgen eerst maar eens naar Vlieland.

Gewoensdagd

2011-06-01T21:43:00.007+02:00

Als volgt: ik plaats een door mij gemaakte iPhonefoto,
zet daar een muziekje onder en jij doet 'oeh' en 'ah'.

Daar laten we het samen voor vanavond bij.
Let's do this.

Abandon Leaf - Offthesky & Pillowgarden

Childhood - Alexandre Desplat

Theme from Sabrina - John Williams

Time - Hans Zimmer

The Bethesda Fountain - Thomas Newman

RSS-reader? Voor audio ♫♪ naar ☞ frankoverlast.nl

Something To Put On My Chest

2011-06-01T14:20:00.001+02:00

Ik doe niet aan portemonnees. Er zitten woordvormen van 'dragen' en 'geld' in het woord portemonnee en ik draag zelden geld bij me. Pasjes wel. Dus gebruik ik al jaren cardholders (ik zocht tevergeefs naar een minder dom woord) om mijn pasjes en autopapieren met me mee te nemen. En mijn oude viel zo'n beetje uit elkaar dus was ik al een poosje op zoek naar een nieuwe. Maar er zijn regels. 1) Het moet dun zijn. Een cardholder gedragen in een binnenzak moet niet de indruk geven van een manboob. 2) Het moet er strak en designerig uitzien. 'Cause that's the way, aha aha, I like it. 3) Bij voorkeur en om principiële redenen geen leer. Al zijn de mooiste van lichtbruin leer.

Vandaag liep ik in de museumwinkel van CODA en plots zag ik een combinatie portemonnee/cardholder waarvan ik dacht; die zou wel in mijn binnenzak mogen. Het ontwerp is van Terrence Kelleman ("At Kellerman's the friendships last long!") en werd voor het eerst verkocht in het Museum Of Modern Art in New York.

Het materiaal is naadloos en gemaakt van Tyvek. Dat is recyclebaar, voor een kwart gemaakt van eerder gebruikt materiaal, waterafstotend, ijzersterk, ecologisch geproduceerd én beschrijfbaar. Ik vind het mooi omdat het eruitziet als een stapeltje kladpapier.

The Tree Of Life

2011-06-01T10:58:00.000+02:00

The Remains Of The Boekenkasten

2011-05-29T19:19:00.004+02:00

Er staat een krat met boeken op mijn woonkamertafel. Geletterde slachtoffers van mijn boekenkastoffensief. Want op mijn werk houden we binnenkort een boekenmarkt en ik wil ook graag mijn bijdrage leveren. Het vreemde is dat ik een volle krat tussen de planken vandaan heb getrokken, maar ik bespeur helemaal geen leegheid in mijn twee kasten. Anton Quintana, Jan Wolkers, Paul Auster, Dave Eggers, Heinrich Harrer, Jon Krakauer. Ze grijnzen me nog steeds kafterig toe.

Het kratje is bijna vol. Ik heb lang gekeken of er nog een boek was dat ik kon meenemen, maar van sommige verhalen kan ik moeilijk afscheid nemen. Left For Dead van Beck Weathers is geen uitmuntend boek, maar ik heb het wél gekocht op het vliegveld van Kathmandu. Zo komt The Remains Of The Day uit de slaapkamer van de Peruaanse Amanda en An Open Heart van de Dalai Lama uit zijn woonplaats (gekocht de dag voor ik zijn reading bijwoonde).

Into The Wild las ik op de dag dat Bokkie de kat thuis een spuitje kreeg (en ik was zo nerveus dat ik de inkt van de pagina veegde als ik de bladzijde omsloeg) en mijn verzameling Kawabata-boeken zal ik nooit wegdoen omdat ik er zo moeizaam aan gekomen ben. Wie Werkt Heeft Nooit Honger blijft ook omdat er 'Met dank aan Frank Mijnachternaam' instaat en Hell's Aquarium gaat niet weg omdat ik op bladzijde zestig een rol heb als interviewer (maar dan als Frank Mylastname).

Gelukkig is er ook de bibliotheek zodat ik de boeken zonder schuldgevoel kan wegbrengen na het lezen. Er ligt nu een stapeltje van drie op de rugleuning van de versleten oude bank. Outpost van Adam Baker, A Visit From The Goon Squad van Jennifer Egan en Starfish van Peter Watts. Dat laatste boek ben ik nu aan het lezen. Ik ben al over de 150 bladzijdes, maar mijn interesse hangt nog maar aan een dun draadje. Toch heb ik goede hoop. Zeker als ik opeens een smerige vingerafdruk tegenkom bij de zin 'I did not see any registry markings, but it would take a long time to check the whole hull.'

Als iemand anders het tot pagina 158 vol kan houden,
dan kan ik het ook. But it will probably take a long time.

Barst

2011-05-28T22:35:00.001+02:00


De zon viel net in een miljard kleine regendruppels op mijn motorkap uiteen.

Mind Heist - Zack Hemsey

Voor audio naar frankoverlast.nl

De Barmhartige Vagina

2011-05-27T21:43:00.001+02:00

Ik schrijf hier niet zoveel meer. De laatste tijd. Dat had ik al een beetje aangekondigd en ik weet nog steeds niet wat ik ermee moet. Het ligt stil in het water. Ik daarentegen niet. Neem nu vandaag. Ik was met een groep mensen in Het Kröller-Muller Museum om naar een expositie van Jan Fabre te kijken. Met titels als De Barmhartige Vagina. En tekeningen met urine waarop met potlood stond gekrabbeld: 'gepist na het klaarkomen'. Ja, Jan Fabre. Geen artiest naar mijn hart. Vincent van Gogh was wel weer mooi, al vond ik het een teleurstelling om in de museumwinkel een Van Gogh-speelgoedpop aan te treffen waarvan je het oortje dankzij klittenband eraf kon trekken. Dat je als kind zijn suïcidale depressies na kunt spelen in je slaapkamertje.

Natuurlijk wilde ik ook van alles kopen, maar ik hield mezelf tevreden met koffie (zwart) en een homp appelgebak. Toen ik later in de Beeldentuin door een fietsende suppoost op snode wijze werd aangekeken, wees ik naar de Marokkaan naast mij en zei ik: 'Hij is hier toch zeker de allochtoon.' Waar de allochtoon in kwestie gelukkig om kon lachen. Want die had ook net een homp appelgebak gehad en koffie (suiker, melk). En toen ik later (helemaal alleen, want de rest reed naar een barbecue in de andere richting) met de Jeep nog vier kilometer door een verlaten Park De Hoge Veluwe mocht rijden, was ik helemaal gelukkig. Met de ramen naar beneden en een tikkie harder dan toegestaan.

Oh ja.

En ik klom ook
nog in een kunstwerk.

Kamp.

2011-05-21T22:57:00.001+02:00

Meester luistert naar de eenarmige molenaar.

Meester doet een dansje.

Meester klimt op een klimrekje.

Meester legt een spelletje uit.

Meester heeft een pauze.

Meester moet naar een dansje kijken.

Meester doet iets voor.

Meester kijkt naar rollende kinderen.

To be continued...

And The Rabbi Is Teaching Little Children The Alef Bet

2011-05-16T18:55:00.000+02:00

In Harderwijk staat op maandag altijd een Indiaas eetkarretje op het parkeerterrein van het winkelcentrum. Om daarbij in de buurt te komen kan al gevaarlijk genoemd worden. Om daarbij in de buurt te komen met door honger verzwakte benen en een flauwe maag, oeh, dan waan je je een haai in de donkerste dieptes van de oceaan die een geurfragment oppikt van een oppervlakteprooi. De geur die dat eetkarretje omringd is als een warme omhelzing van een moeder die je langzaam in haar armen trekt als... Oh. Sorry. Ik had vanmiddag trek, dat is duidelijk. En dat karretje stond er.

Als ik nader staat er al een vrouw met de Indiase man te praten. Wat me logischerwijs gelijk opvalt is dat ze excessief dik is. Zo dik dat ik schrik als ze me aankijkt en ik zie hoe al haar gezichtsbepalende kenmerken zijn verdwenen in een golvend landschap van opgeblazen huid. Ze is in het zwart gekleed, heeft roodgeverfde haren en hijst aan haar sigaret alsof het een luchtpijpje is en zij een meter onder water ligt.

"Goedenavond," roept de Indiër, "jou heb ik al een poosje niet gezien!" Ik knik hem vriendelijk toe en zeg: "Tja. Het kan niet altijd feest zijn, he?" De Indiër - ook niet bepaald slank - draait zich om in zijn karretje en knipoogt me ouwejongenskrentenbroderig toe. "Ik heb je ouders gesproken," vertrouwt hij me toe. "Ik heb zoiets vernomen," glimlach ik. "Ze zeiden; onze zoon komt hier altijd en toen zei ik: er komen hier zoveel zonen. En toen zeiden zij; hij neemt hier altijd iets met spinazie en kaas. Nou! Toen wist ik wel over wie ze het hadden!" De Indiër lacht en schudt. Het karretje schudt gemoedelijk mee, evenals de blikjes frisdrank in het koelrek.

"Maar vanavond geen saag paneer," zeg ik, "ik heb gisteren al spinazie gegeten. Doe me maar de paneer met erwtjes." De Indiër begint gelijk te scheppen en te roerbakken. De geur is overweldigend. "Hoe heb je gisteren de spinazie klaargemaakt," vraagt hij, "op de Hollandse manier?" "Niet echt," antwoord ik, "ik heb het gewokt met een gebakken ei."

"Oh. Dat is hartstikke Hollands hoor," zegt de dikke vrouw die al bij de Indiër stond. De sigaret tussen haar vingers is niet veel meer dan een millimeter as op een verlippenstift filtertje. "Dat valt wel mee," zeg ik. "Ik wok het vaak met sojasaus en een gebakken ei." "Gatver," roept de vrouw tot mijn verbazing ~~en heel even denk ik onaardig je ziet er anders niet uit alsof je snel nee zou zeggen tegen wokspinazie met gebakken ei.~~ Dan zegt ze; "Je kan toch het beste bij je moeder eten. Doe ik zeker vijf keer per week. Lekker goedkoop en heel goed eten."

"Tja," antwoord ik, "dat klinkt als een goede deal." De vrouw zegt; "Mijn moeder is een Jodin. Die kunnen heerlijk koken. Koosie koosie. Als ik mijn moeder bezoek heeft ze altijd eten klaarstaan. Voor iedereen trouwens. Soms zitten er heel veel mensen bij haar thuis. Iedereen kan langsrijden." Ik kijk verheugd naar de Indiër. "Nou," zeg ik, "dan ga ik er binnenkort maar eens even langs." De dikke vrouw kijkt serieus. "Maar denk eraan, ze is een Jodin. Geen varkensvlees." "Net als de moslims," zeg ik. De vrouw buigt zich naar me toe. "Een Jood is geen moslim hoor," zegt ze, maar niet onvriendelijk. "Oh," mompel ik terug, beleefd onwetendheid veinzend. "Ze kan ook mooi zingen," gaat ze verder. "Joodse slaapliedjes. Of schoolliedjes. Die zingt ze nog steeds voor mij."

Dan is het eten klaar en de Indiër overhandigt haar een witte plastic tas met daarin een aantal kleine zakjes. Dat zijn snacks, denk ik. Van die venijnige, Indiase frituurbommen. Verderop zie ik hoe ze een nieuwe sigaret opsteekt en met haar witte tasje heen en weer gaat zoals een katholieke misdienaar met het wierookvat zwaait. Ze groet iemand en die groet terug. Niet heel enthousiast, valt me op.

Als ik weer in Apeldoorn ben weet ik niet hoe snel ik de folie van de bakjes af moet rukken om bij de geurige rijst en paneer te komen. Een autorit van vijfentwintig minuten in een hevig currykruidenboeket heeft ook niet meegeholpen.

Inmiddels is de maaltijd allang opgegeten en heb ik er alweer twee mokken koffie overheen geschept. Maar, en ik weet niet waarom dit is blijven plakken, ik heb de hele tijd voor ogen hoe ergens in Harderwijk een oude Jodin voor haar volwassen, veel te dikke dochter slaapliedjes zit te zingen.

"Az ir vet, kinderlekh, elter vern,
Vet ir aleyn farshteyn,
Vifil in di oysyes lign trern
Un vifil geveyn."

floortjedessingerings

2011-05-10T21:07:00.000+02:00

"Hee, Frank. Wat ga je dit keer in de vakantie doen?" Als ik een euro kreeg voor elke keer als iemand mij dat in de afgelopen weken vroeg, nou, dan had ik ongeveer zestien euro. En da's best veel. Want 'men' verwacht blijkbaar dat ik iets floortjedessingerings doe in mijn vrije tijd. Nu interesseert het mij niet zo wat anderen denken (wel een klein beetje bij mijn eerste soloreis, naar Peru - maar die is inmiddels prehistorie), maar zes weken bij huis rondhangen vind ik (ik - als in onafhankelijk van andermans gedachtegang) absoluut geen aantrekkelijk vooruitzicht. Dus was ik heimelijk (en bij tijd en wijle iets minder heimelijk) een beetje aan het zoeken naar. En dat was moeilijk dit keer. En nu nog steeds niet helemaal rond. Maar ik begin in ieder geval hier. En kom zo'n 4,5 week later weer terug.

Birth (In My Old Backpack)

2011-05-06T11:04:00.000+02:00

My Own Private Schoolraamdecoratie

2011-05-04T16:09:00.000+02:00

From The Probable Son Of A Concubine

2011-05-03T23:32:00.001+02:00

"Hallo, met mij. Hebben jullie mijn spullen nog gevonden in het schuurtje?" "Jouw spullen gevonden? Nee. Welke spullen?" "Ehm. Ik heb mijn halve berging leeggehaald en bij jullie in het schuurtje gezet." "Hahaha, ik maak maar een grapje. Ja, we hebben het gezien én we hebben het zelfs al weggebracht naar de vuilstort. Dertig kilo. Had je zin om de berging op te ruimen?" "Jah. Het is lekker weer en ik wil mijn spullen netjes in de berging kunnen zetten. Het was een zooitje dus ben ik aan de schoonmaak gegaan." "Oh okay. Hoe is de vakantie?" "Lekker rustig. Ben een beetje aan het lezen, sporten, naar de stad, dat soort dingen." "Als je zin hebt, kom je maar weer koffie drinken, he? Je moeder en ik zijn deze dagen ook thuis, dus da's wel gezellig." "Ja, ik kijk wel even. Bedankt voor het wegbrengen van de troep. Waar waren jullie eigenlijk toen ik de spullen bracht?" "Op je nichtjes verjaardag." "Was Danique jarig? Oh. Ehm." "Hahaha. Geeft niks. Er was een barbecue." "Hadden ze ook vegetarische dingen in huis?" "Nee, nu je het zegt. Niet gezien." "Oh. Dan heb ik niet veel gemist, geloof ik." "Nou, tot kijk dan maar, he." "Joe, doei."

En daarna kocht ik anti-roest bij Het Onderdelenhuis en smeerde ik mijn grijze Gazelle weer blinkend fris en schoon. En monteerde ik een nieuwe voor- en achterlamp op de fiets. Op Koninginnedag liet ik een aantal mensen weten dat mijn fiets was gestolen. Daar kreeg ik een handvol meelevende reacties op. Later dacht ik: maar wat als ik dacht dat ik lopend was en derhalve ook lopend naar huis ben gegaan? En ja hoor, in de binnenstad stond mijn fiets, nog steeds op de plek waar ik hem achtergelaten had. ...

Terwijl ik de lampen op mijn fiets aan het draaien was, kwam de buurman op zijn badslippers aangeslenterd. De ex-uitsmijter met de exorbitant grote lippen (en blauw - als de tong van een chow chow). "Je hebt je fiets weer, zie ik," schuurpapierde hij in mijn richting. "Ja," mompelde ik terug, "was niet gejat. Ik was vergeten dat ik op de fiets naar de stad was gegaan." Op ruim twee meter hoogte schalt er een diepe lach tegen de houten bergingen die bij ons gebouw horen. "Wat. Een. Sufferd. Je had zeker weer eens teveel gezopen?" Hij maakte er met zijn hand een drinkgebaar bij. Weer eens? dacht ik verbaasd en antwoordde "Dit keer niet, maar zo nu en dan mogen we allemaal een keertje suf doen, nietwaar?" De buurman bleef geamuseerd met zijn hoofd schudden en keek mij daarbij indringend aan. Ik knikte nog eens naar de fiets en trok mijn schouders op. De buurman bleef naar me knikken. Okay, dit is een beetje freaky aan het worden dacht ik en sprong op de fiets, niet meer omkijkend maar ervan overtuigd dat er achter mij nog stevig geknikt werd.

Eenmaal in de binnenstad haalde ik bij de Albert Heijn alle ingrediënten die ik nodig had voor de Mexicaanse kipsalade (sans kip) die ik een uurtje daarvoor in een stoffig kookboek had opgediept. En omdat de zon zich zo genoeglijk in de drukke winkelstraten had gevleid besloot ik nog even een rondje centrum te doen. Maar, Frank, niks kopen! Nee, ik zou niks kopen. En dat deed ik ook niet. Tot ik zag dat het schetsboek met The Great Wave Off Kanagawa op de kaft naar twee euro was afgeprijsd! The Wave van Hokusai! En dat voor twee euro. Da's niks. En niks mocht ik kopen.

Among Those Who Give Thoughts To Things

2011-04-30T00:05:00.004+02:00

Er is een opmerkelijke gelijkheid te horen in het gebral van aangeschoten jongens. Alsof dezelfde jongen (of jongens - 'Mijn naam is Legio, want wij zijn velen') elke donderdagavond, zaterdagavond of feestavond vlak voor mijn slaapkamer zijn alcoholische klaagzang ten gehore brengt. Omdat ik in een van de slagaders woon die naar het hart van Apeldoorn leidt en in dat hart momenteel Prinsjesnacht gevierd wordt, is het vanavond weer goed raak.

Gedenkwaardig is de populariteit van het woordje 'hoer'. Nu zit er een bordeel in mijn straat, maar ik betwijfel of ze daar aan refereren. Het meest gewaardeerd is echter het zogenaamde Nutteloos Brullen. Elke week word ik er wel eens wakker van. De 'dames' kunnen hier ook wat van. Laatst was het zo onderhoudend dat de politie er aan te pas mocht komen. En wederom pal voor mijn slaapkamer (deze ligt aan de straatkant en zodoende lig ook ik aan de straatkant, ongeveer een meter van de hondergescheten stoep af).

Als ik echt niet kan slapen, ga ik meestal lezen. Bij voorkeur in mijn favoriete stoel (zie foto). Flink onderuitgezakt, voeten op de tafel en het antieke leeslicht zorgt voor verheldering en bijpassend aureool. Mensen vragen mij weleens hoe het komt dat ik zoveel lees. Dan moet je 1) goed tegen stilte kunnen (ik kan niet goed lezen met muziek) en 2) alleen wonen. Want alleen zijn 'is als een stille storm die al je dode takken afbreekt'. Ik citeer overigens opzettelijk verkeerd, maar hee, who cares? Ik eet vaak alleen en dan lees ik graag tijdens het eten. Zo heb ik deze eerste week van de vakantie al drie boeken weggekluifd. Vandaag las ik de resterende letters weg van Yasunari Kawabata's 'Meijin' (The Master Of Go - 1951). Nu ben ik in verschillende boeken begonnen om te kijken welke doorzet en mijn aandacht vasthoudt.

Ook heb ik vandaag gesport. Laatst vroeg ik me af waarom ik dat eigenlijk doe. Want dat gesport is niet iets wat ik achter mijzelf had gezocht. Maar toch doe ik het al een poosje. Ik denk dat ik een goede theorie heb gevonden. Ik ben gestart met sporten omdat iemand het mij vroeg en ik bereid was om mee te doen. En sindsdien heb ik er weinig over nagedacht. En dat is heel wat voor iemand die continu denkt. Dat sporten gezond is weet ik ook wel (al zet ik daar soms ook mijn vraagtekens bij), maar de aantrekkelijkheid voor mij ligt in de afwezigheid van nadenken en bezinning.

Dan ga ik nu een eierkoek met rozijnen eten. Dat schijn je dan een Brabantse eierkoek te moeten noemen. Maar je weet wat ze zeggen van victualiën met rozijnen, he? "Dan kiek de kak 'oe na 't skieten an."

Flippin' Birds

2011-04-26T21:32:00.000+02:00

"Then we grow up and our hearts break into two."

2011-04-25T22:39:00.002+02:00

En zo las ik vanavond het tweede boek van deze vakantie uit. De titel is 'Crooked Letter, Crooked Letter' en dat is een vreemde titel, maar als je erachter komt wat het betekent, is het eigenlijk een mooie. Het verhaal is geschreven door Tom Franklin en die kende ik niet, maar het was een zogenaamde 'Spotlight' op de Engelse afdeling van de Centrale Bibliotheek in Apeldoorn en het had een mooie kaft. Ook had het wat complimenten op de voorkant staan van David Wroblewski en dat is de schrijver van The Story Of Edgar Sawtelle (wat ik ook een mooi boek vond).

Ik deed er twee dagen over (één Crooked Letter per dag) en in die twee paasdagen zag ik ook nog kans om naar mijn ouders te joggen (!), waar ook mijn broer en zijn vriendin kwamen en waar mijn moeder voor mij eitjes bakte en ijsthee serveerde. Misschien niet helemaal kies om mijn moeder te vragen eieren voor mij te bakken. Maar ze moedert er denk ik graag op los als haar kinderen weer even thuis zijn. Bewijs daarvan vind je in de ijsklontjes en schijfjes citroen in de ijsthee. Niet dat ik graag bezig wilde zijn na de hardloopsessie. Ik deed schoenen en sokken uit, plofte neer in een ligstoel en zoog als een spons de zon binnen twee uur uit de lucht. En deed de schoenen weer aan, want er was ook nog zoiets als een terugweg.

Vandaag las ik ook het verhaal van Glasbakpoes (zoals het nieuwsbericht hem of haar noemde) en keek naar het bijbehorende plaatje. De ogen van die kat bevatten iets wat niet goed in woorden uit te drukken valt. Maar er is iets kapotgemaakt. En mijn hart buigt ervan. Dat had ik laatst ook, toen ik op mijn werk een foldertje aan het doorbladeren was. Er stond een plaatje in van een jongetje dat een geitje aait. Ik las de bijbehorende tekst wat ging over een speciale opvang voor kinderen uit moeilijke gezinnen. Je kan geld doneren aan die opvang en van die paar centen nemen ze die kinderen dan mee naar bijvoorbeeld een kinderboerderij. Iets wat de vaders en moeders eigenlijk zouden moeten doen. Toen vond ik de foto plots aandoenlijk, maar ook dat laat zich moeilijk in woorden beschrijven. Misschien is het omdat de jongen er niet zo slim uitziet (bijna beschaamd vanwege de aandacht van de fotograaf). Of omdat hij is gaan hurken zodat hij het geitje beter kan aaien. Mensen zijn niet alleen maar aardig voor dieren omdat het zo'n beestje een goed gevoel geeft. Ze voelen zich er zelf ook beter door. Net wat zo'n knulletje nodig heeft. Ik heb de foto in mijn iPhone gezet. Waarom weet ik niet precies.

Het melancholische en wrede verhaal van de twee jeugdvrienden van Tom Franklin, de blik van Glasbakpoes, het aaien door het jongetje uit het moeilijke gezin: het heeft allemaal iets met elkaar te maken. Maar ik ben geen schrijver (nog niet), dus ik laat de uitwerking aan jou over.

Moet wel de hele tijd aan dat citaat van Stephen King denken, uit die verhalenbundel die ik voor het eerst las in de trein op weg naar een net begonnen liefde. Die liefde ging weer voorbij, maar dat citaat is blijven hangen.

"Sometimes when you’re young, you have moments of such happiness,
you think you’re living in someplace magical, like Atlantis must have been.
Then we grow up and our hearts break into two."

I'll Find The Heavens Fair And Free

2011-04-23T11:38:00.005+02:00

Gisteren lag ik in het halfduister van mijn slaapkamer te lezen in Dark Matter van Michelle Paver toen als vanzelf de letters los braken van de bladzijde en zich paniekerig verscholen tussen andere woorden en zinnen, waardoor er voor mij geen touw meer aan vast te knopen viel. Tijd om naar de Grijze Havens te vertrekken (Day is ended, dim my eyes, but journey long before me lies).

Liggend tussen Japans matras en donzen dekbed kwam de slaap me echter niet ophalen. In plaats daarvan verdween ik in het geheel onder het dekbed en verrichtte een onderzoek naar mijn natuurlijke lichaamsgeur. Ik kwam na wat eigenaardig gesnif tot de conclusie dat ik een beetje houterig ruik. Dat past dan mooi bij mijn persoonlijkheid. Houterig - slaperig - zoet - noterig. Als je dat in een flesje zou willen doen, moet er op het etiket 'een zoetslaperige notenhoutgeur' komen te staan.

Na het onderzoek besloot ik om de iPod erbij te halen. Ik zag dat ik eighty songs short of ten thousand ben. Van de onzinsomnia besloot ik een tweede experiment te doen. De eerste vijf nummers, willekeurig tevoorschijn geshuffeld, plaatsen in een weblogstukje. Het idee bleek onuitvoerbaar. Helaas staat er ook een hoop zooi op mijn trusty travelcompagnion.

En toen, als vanuit het niets,
kwam mijn Grote Held/Favoriete Componist/
De Man Wiens Naam Op Mijn Aller-Allereerste CD Staat tevoorschijn.

John Williams.

En wat een schitterend nummer.
Zo mooi, dat ik er wel van huilen kon.

Je kunt er het beste naar luisteren
met gesloten ogen en hoofdtelefoon.

You Are The Pan (Excerpt) - John Williams

Zij Aanschouwde Mijn Awesomeness

2011-04-22T19:56:00.000+02:00

Mijn Nepalese Loveshack

Laat het maar aan mij over om op de eerste dag van mijn vakantie erachter te komen dat ik vergeten was de wekker uit te zetten. En zo begon mijn dag om 06.30 uur met rustig harpgepingel. Onmiddellijk werd de kat geactiveerd en deze zette het op een slaapverstorend spinnen waardoor ik 01.00 uur later besloot om maar expres uit bed te lazeren en het espressoapparaat een draai te geven. ~~Of drie.~~ Vier.

Tijdens de pitabroodjes en koffie keek ik naar de documentaire Which Way Home, over kinderen uit Centraal-Amerika die via verschillende levensgevaarlijke treinreizen trachten de grens tussen Mexico ("Meggieko") en de Estados Unidos over te steken. Een hartverscheurende documentaire waarin de 'treinreizigers' en vooral hun ouders een verbazingwekkende naïviteit vertonen. Maar dat kun je de kinderen niet kwalijk nemen. Aan het einde van de film had ik voldoende gehoord over lijken, uitdrogingen, gebroken botten, verkrachtingen en verdwijningen van kinderen. Uit misplaatste compassie besloot ik maar een pitabroodje minder te eten. Al had ik toch geen honger meer.

Daarna deed ik voor het eerst dit jaar Los Teenslipperos aan de ~~gebronste~~ fötter, korte broek aan de reet, Wayfarer op de neusbrug en zette ik ongewassen maar awesome as hell koers richting het centrum van Apeldoorn.

Daar kocht ik een boekje voor Wee. Om vijf minuten later de dochter van Wee tegen het lijf te lopen. Zij aanschouwde mijn awesomeness en vroeg prompt of ik zondag meega naar Bloemendaal. "Ik zal er over nadenken," grimaste ik en kocht vlug (toen niemand keek) een nieuwe spijkerbroek, trui, t-shirt en een boek van Heinrich Harrer. Met deze nieuwigheden vluchtte ik het centrum van Apeldoorn weer uit, (maar niet voordat ik een Extra Large jus d'orange had gekocht - welke ik zo ongeveer in één teug opdronk - BRAINFREEZE).

Ook heb ik de laatste paar dagen een Koreaanse film van een van mijn favoriete regisseurs gekeken (hij heet Kim ki-Duk, de film Hae Anseon - en het was niet zo'n goede film) en eentje uit Taiwan (Ai Qing Wan Sui - die vreemd, maar wel heel goed en gedurfd was). Doe er je voordeel mee.

Oh ja, in een poging wat leven in mijn joie de bloque (blogvreugde) te krijgen, heb ik de lay-out eens op zijn kop gezet. Is het wat?

Hallo 59

2011-04-21T22:25:00.001+02:00

Ik neig tegenwoordig telkens vaker naar het verwijderen van deze site.
Een beetje flauw om dat hier te melden natuurlijk, want dat riekt naar
het vissen naar complimenteuze reacties van jullie ("Nee Frank, doe het niet!"),
maar dat is niet mijn intentie. De waarheid is dat ik best veel meemaak,
maar het zelden meer hier neerkrabbel. Gisteren had ik hier 59 lezers,
waarvan er een handjevol via Google (en dus onbewust) binnen kwamen zeilen.
Op mijn onderwijssite (die meer structuur en inhoud heeft, maar véél minder Frank)
had ik gisteren zo'n 700 lezers. Nu vind ik het soms heel fijn om hier te schrijven,
maar ik mis ook wel eens de anonimiteit die een weblog bieden kan.

Vandaar dat ik hier eens over mediteren ga. En kom ik binnenkort weer bij u terug.
Met hetzelfde als voorheen. Of iets anders. Of misschien wel niet meer.
Eerst maar eens vakantie vieren.

Vakantie!

Hoogtepunten Uit:

2011-04-16T21:55:00.000+02:00

"Just Passing Through, Kid."

2011-04-15T22:05:00.000+02:00

Ik heb het gevoel alsof ik heel veel kan schrijven hier, mooie en droevige dingen,
terwijl ik weet dat ik er spijt van krijg als ik het daadwerkelijk doe.

Twee foto's dus.
En koffie voor mij.

Parallel Universes

2011-04-14T20:53:00.004+02:00

Rabbit Hole is een mooie film. Echt zo'n film waar ik zin in had. Het verhaal gaat over een echtpaar (Nicole Kidman en Aaron Eckhart) dat moeite heeft om de scherven weer aan elkaar te plakken na de dood van hun vierjarige zoontje. Zij trekt zich terug in haar verdriet en sneert naar de mensen wiens intenties in principe goed zijn. Hij probeert de draad weer op te pakken, maar mist alles en kan daarom moeilijk afscheid nemen van datgene wat hem aan zijn zoontje doet herinneren. De rol van de in stilte diep gegriefde moeder is Nicole Kidman op het lijf geschreven. Koud, frigide en met een bevroren glimlach die niet kiezen kan tussen neerbuigendheid of afstandelijkheid. Je mag zeggen wat je wilt, maar ze kán acteren. Zeker in die momenten waarin niks gebeurt, maar alles zichtbaar is in dat verdrietige gezicht.

In deze film (oorspronkelijk een toneelstuk) uit het verdriet zich maar weinig in bombastische huilbuien (hoewel we er soms wel getuige van zijn). Het laat zich meer zien in lege huizen, kleurloze kleding, stilte en dingen die niet uitgesproken worden. Zwaarmoedig is de film echter niet. Tenminste, voor zover het onderwerp dat toelaat. Het is gewoon een sterk verhaal dat zelfs een aantal interessante wendingen herbergt. En dus uitstekend geacteerd.

Goedkope Huur

2011-04-13T23:03:00.001+02:00

Laat ik er maar geen geheim van maken; ik ben een goedkope huur. Al een aantal jaar.
Hoeven we verder geen uitleg aan te verspillen, het is gewoon hoe ik in elkaar zit.
Het is inherent aan mijn persoonlijkheid. Nu vergat ik laatst één rekening te betalen.

Eén.

En kreeg ik een herinnering/huurspecificatie. Gevolgd door een brief waarin mij op een toon
waar de honden geen brood van lusten werd medegedeeld dat mijn 'manier van betalen niet
langer werd geaccepteerd.' Ze waren het zat, de mensen van de Huuradministratie/Inning.
Ik werd gebrandmerkt als (en wederom citeer ik): 'iemand die regelmatig te laat betaalt.'
En ook nog iemand die 'niet reageerde op telefonische benaderingen.'

Alsof ik ooit was gebeld door de mensen van Huuradministratie/Inning en als een halve mentale
op de hoorn had zitten knagen en kwijlen, onderwijl Edelweiss uit The Sound Of Music neuriënd.
Even voor de duidelijkheid: ik ben nooit gebeld door die mensen. Ik heb een antwoordapparaat
dat letterlijk 24/7 aanstaat en geen gemiste telefoontjes van H/I. Aan het einde van de brief werd
mij gemeld dat ik mij binnen vijf dagen moest melden op bovengenoemde afdeling om
een 'regeling te treffen'.

Zo niet, hel, vagevuur, galg en rad.

Dus schreef ik, geheel tegen mijn aard in, een antwoord op de brief. Trouwe Lezer, guns blazing
en in keurig algemeen beschaafd Nederlands. Ik citeerde me een lege inktvulling, eiste het ene
na het andere document op en sneerde er tussen de regels netjes maar lustig op los.
Ook lardeerde ik mijn uiteenzetting met allerlei details als betalingskenmerken,
data overschrijvingen en contractparagrafen.

"Dit verdient geen schoonheidsprijs," was een van mijn laatste zinnen.
Vandaag kreeg ik dan een brief terug.

Mag ik even citeren? "...ten onrechte aan u verstuurd", "bij controle is verzuimd de brief
aan uw adres te onderscheppen", "...niet bij de aandachtsgroep die wij op het oog hebben",
"wij bieden u bij deze onze welgemeende excuses aan" en tenslotte:
"Het verdiend inderdaad niet de schoonheidsprijs."

Precies.
Dat verdiendt het inderdaad niet.

Ik heb trouwens schoenen gekocht voor 15 euro.

Zeg Dat Je Niet Bij Hem Hoort

2011-04-10T22:40:00.001+02:00

En terwijl ik nog wat deprimerende bladzijdes uit 'Zeg dat je bij hen hoort' lees,

de verhalenbundel van Uwem Akpan, stopt de droger met hijgen en begint hij te piepen

ten teken dat de beddensprei voldoende is gedroogd.

En ik heb het koud.

Want ik loop de hele dag al rond
in een versleten t-shirt, een korte broek
en een paar afgetrapte teenslippers.

En er staan twee ramen open om de droge adem van de condensdroger het huis uit te blazen.

En als ik dan de deur van de droger open doe, krijg ik kippenvel over mijn hele lichaam vanwege

de hete lucht die uit de keel van het apparaat naar buiten stoomt.

Dus steek ik mijn hoofd naar binnen.

Lekker hier, denk ik en opeens zie ik mijzelf door de ogen van een ander staan.

Het is maar goed dat ik alleen woon, denk ik en ik pak mijn camera om Het Moment na te bootsen.

Terwijl de Nikon (met zelfontspanner) de foto maakt, denk ik aan

dat Japanse stripboek dat ik in de kast heb staan.

Kontjes Stad

2011-04-10T20:21:00.003+02:00

Ik heb de laptop alleen maar aangezwengeld om wat films van mijn harde schijf naar de externe schijf te zetten. Maar nu ik er toch ben, kan ik net zo goed hier een foto plaatsen die ik vandaag - on the road - maakte. Een foto van niks eigenlijk, zowel inhoudelijk als kwalitatief. Als bonus gooi ik er nog drie nummers bij. Eentje begin jaren tachtig, eentje eind jaren tachtig en eentje tweeduizendelf. De eerste gaat over een synthetisch sterfgeval, de tweede over het leven onderwater en de derde over Kontjes Stad.

1

2

3

En als je me volgt via een feed,
moet je toch echt even hierheen komen
om de muziek te beluisteren/neer te laden.

2011-04-09T21:42:00.002+02:00

Een Haarlijn Als Een Haarband

2011-04-05T22:50:00.001+02:00

Hallo Nerds en Nerdettes (en nerdafrodites, want het is niet aan mij om minderheidsgroeperingen te negeren), ik, uw Trouwe Digiscribent, zit ook weer in de Full Nerd Modus. En dan niet zozeer omdat ik laatst Tron Legacy heb gezien. Mooie film. Ik voelde me er weer een stukkie jonger van. Goede ambient muziek (waarover eerder geschreven), strakke fotografie en een stoere held die een mooi meisje ontmoet. En tja, daar ga ik dan. Dan voel ik me ook weer even een stoere held en zie ik mezelf ook met dat mooie meisje. Dat was in de film trouwens Thirteen, uit House. Zij is, bij gebrek aan een betere omschrijving, a sight for sore eyes. Maar ik ben geen stoere held. Welnee. Een blik in de spiegel en ik zie een thirty-something met een haarlijn als een haarband, een stoppelbaard alsof ik te diep in de open haard heb gekeken en zo'n wit plastic zakje in mijn hand van de afhaal-Indiër die op maandag bij de supermarkt staat. En sokken in teenslippers. En daar zie je ze ook niet mee rondlopen, in Tron.

Maar ik wijk af van het eigenlijke onderwerp, dat ik hier nog moet aansnijden. Vandaag liep ik over straat met iemand en ik zei; "Je hebt je auto zeker een paar honderd meter verderop staan, zodat je een sigaretje kan roken tijdens de wandeling." Dat klopte, maar ik kreeg ook te horen dat ze het deed 'zodat ze in die vijf minuten het werk en school van zich af kon schudden.' Vijf minuten, reageerde ik, daar heb ik 34 kilometer voor nodig. En toen vertelde ik haar dat ik het deed met de hulp van Stephen King. Een audioboek van Stephen King, om precies te zijn. "Maar Frank," vroeg ze, "werkt dat niet afleidend, luisteren naar een verhaal in je auto?" Ik moest toen eerlijk bekennen dat ik wel eens met de Jeep thuis was gekomen met een Daewoo Matiz op de motorkap die ik ergens bij Speuld in de buurt had opgepikt. Maar er gaat niets boven de stem van de stokoude karakteracteur Eli Wallach, die het verhaal vertelt van de eveneens stokoude Ralph Roberts (dat Stephen King zo vaardig heeft neergepend in Insomnia). Ik heb de papieren versie uiteraard al eens gelezen, maar ik kan je vertellen (zij het niet zo mooi als Wallach), iedere doordeweekse terugrit is een feest. En soms ook de heenrit, als het heel spannend is.

"Ik zal het onthouden," zei de dame in kwestie vanmiddag toen ze wegliep naar haar auto om werk en school van zich af te schudden terwijl ze een sigaretje aanstak. "Piet houdt daar ook van." Gemoedelijk zwaaide ik naar haar, ten teken van afscheid en ging in de Jeep zitten. Daar zette ik het verhaal van Ralph Roberts op, deed de auto in de eerste versnelling, reed weg en dacht: wie is in godsnaam Piet?

Geënthousiasmeerd!

2011-04-04T20:34:00.000+02:00

Terwijl mijn woonkamertafel (that scratched and battered trusty ol' wooden thang) bezaaid ligt met papieren roofdieren en andere hoofdpijnevocerende parafernalia, neem ik de pauzegelegenheid te baat om mijn sitedesign terug te brengen naar 400x en daarmee zo'n drie jaar schrijverij te halveren. Misschien snap je niet wat ik met het bovenstaande bedoel of wil je het nog eens rustig nalezen. In geval van het laatste; dat mag, in geval van het eerste; that's because you're stoopid. Misschien wel net zo stoopid als het boek dat ik gisteren uitlas; De Eenzaamheid van Priemgetallen. Net zo melodramatisch als de hoogdravende titel doet vermoeden. Het boek won allerlei prijzen in Italië, maar daar hebben ze een slecht geconserveerde knakworst aan het politieke roer staan (met een mallig haarstukje) en dat zegt voldoende, dunkt me.

Het verhaal gaat over Mattia, een soort autistisch wiskundegenie ('cause are they not all?) die een zweterige romance krijgt met Alice, die op haar beurt weer lijdt aan anorexia omdat haar vader haar vroeger tot het uiterste dreef waardoor ze tijdens een skivakantie in haar broek poepte. People, I kid thee not. Terwijl de drol nog nadampt in haar gewatteerde broek lazert ze van een berg af en raakt kreupel. Ondertussen gaat de autist met zijn gehandicapte zusje naar een feestje, dumpt haar in het park waar ze vervolgens in verdwijnt waardoor Mattia een schuldcomplex voor het leven krijgt. Waar wij dan zo'n 300 pagina's mee moeten ~~leven~~ lezen. Gevoelige ziel als ik ben, las ik dit boek tijdens het weekend en werd prompt semi-ziek. Nee, eerlijk. Ik kid thee not again.

Tegen de tijd dat je halverwege het verhaal bent, krast onze zelfmutilerende Mattia zijn ledematen vol symbolen en wordt Alice elke avond door haar olijke echtgenoot tussen de lattenbodem gekrikt, omdat hij graag een kind wil. Op dat moment keek ik nog eens humeurig op de cover en besloot dat de kreet van de Esta ("Het belangrijkste boek van het jaar!") maar niet zo serieus genomen moest worden. Maar goed, ik heb het ding uitgelezen, meer als hoffelijkheid jegens degene die mij het ~~literaire~~ werk had gegeven, dan omdat ik zo geënthousiasmeerd werd door het verhaal.

Gelukkig had ik nog een werk liggen uit andermans handen gekregen (ditmaal in leengebruik): Een Kleine Geschiedenis van Bijna Alles. Dit boek is een soort walhalla voor trivianerds en niet geheel toevallig pas ik erg goed bij dat groepje. Daarom kreeg ik het ook. "Echt wat voor jou." Zo ~~weet ik nu van alles~~ pretendeer ik nu van alles te weten over de oerknaltheorie en ben ik al een heuse ~~astronomisch expert~~ koddige ruimteamateur. Yay! Ga ik nu stoppen met typen. Want ik ben het zat.

Oog Voor De Toekomst

2011-03-29T22:44:00.002+02:00

Over KRRG en ZNNG en Niet Over Een Nebula In Mijn Koffiemok

2011-03-26T16:05:00.002+01:00

Toen ik vanmorgen wakker werd (of wat daarvoor door moest gaan), werd ik me bewust van twee lichamelijke sensaties (eigenlijk drie, maar laten we er vandaag een proper stukje van maken). Mijn nek deed KRRG en mijn rechtervoet deed ZNNG. Nu doet mijn nek de laatste tijd wel vaker KRRG en daar komen we zo op terug. Maar mijn rechtervoet is helemaal niet van de ZNNG, dus dat was vreemd. Toen ik mijn Spartaanse Godenlichaam uit het bed zwaaide, leek het net alsof ik op een knikker ging staan. Wat niet zo vreemd is als het klinkt, want Het Mistige Rooie Beest is dol op knikkers.

Ik keek naar mijn rechtervoet, mijn rechtervoet keek terug en beiden zagen we niets opmerkelijks. Nu moet je weten, Trouwe Lezer, dat ik gisteren een Horroravond had georganiseerd op school voor mijn groep 7/8. Ik, een juf en 20 doodsbange leerlingen. Naast het kijken van een griezelfilm en een disco was er ook het altijd populaire Verstoppertje Spelen In Een Pikdonkere School. De eerste keer was ik de tikker en dat betekende dat ik (naast griezelig door een donker gebouw sluipen) ook vaak kinderen moest 'buten'. Maar om bij de buut te komen moest ik twee trappen afrennen, gevolgd door een hysterisch kind. Vaak nam ik de trap in één sprong naar beneden en ik denk dat mijn voet daarom vandaag ZNNG doet. Ik denk dat er een scheurtje in mijn bot zit. We pakken er een archieffoto bij om je aan te wijzen waar.

Dan volgen er nu wat willekeurige foto's.

Frank die interessant doet vlak voor een sponsorloop (vandaar het fluorvest).

Frank die zijn best doet om na te doen hoe de meisjes uit zijn klas naar de zangeres van The Voice Of Holland keken. Vol adoratie. Maar minus stoppelbaard en EHBO-tas.

Update: Helemaal vergeten terug te komen op de KRRG-nek. Dat komt onder andere door de dure gezondheidskussens die ik heb en misbruik door er anders op te gaan liggen dan dat de bedoeling is. Dus nu heb ik vandaag Hele Dure Gezondheidskussen gekocht. Uit Zwitserland. En om je een indicatie te geven van de prijs: ik kreeg er twee molton hoesjes bij ter waarde van 40 euro. Gratis. En ik weet helemaal niet wat molton is. Maar ik keek er heel alwetend bij, daar aan die kassa. Ka-Tsjing!

Het Smerig Plannetje van Een Phacochère Mâle

2011-03-19T16:58:00.006+01:00

Allereerst vertel ik jullie over mijn Smerig Plannetje. Want daar heb ik zelf zo'n lol om. Aanstaande vrijdag hebben ik en mijn leerlingen (groep 7/8) een Horroravond op school. Ik heb ze verteld dat ze slaapzakken mee mogen nemen om in weg te duiken want als het donker is gaan we een Enge Film kijken. De film heb ik uitgekozen, is geschikt voor alle leeftijden, maar is écht eng. In de jaren 80 is deze Disney-film geflopt omdat het te eng was voor kinderen.
Mijn probleem was alleen dat de film geen Nederlandse ondertiteling had. Dus wat doe je dan als schoolmeester? Juist. Je schrijft zelf de ondertiteling. Dus dat deed ik gisteren, met een speciaal programmaatje. En weet je waar ik nu zo'n lol om heb? Ik heb tijdens drie hele enge momenten de tekst aangepast. Dan moet er staan: "Mike! Help! Mike!", maar dan staat er "Mike! Help! De kinderen van groep 7/8 zijn in gevaar!" Hahaha! Ik kan nu al niet wachten.

Verder ging ik vandaag onder andere nog even langs mijn ouders. Dat doe ik wel vaker op zaterdag omdat zij niet ver van het winkelcentrum vandaan wonen. Ook gebruik ik het ouderlijk huis als point de ravitaillement. Omdat ik geen liefhebbende zoon, maar een phacochère ben. Een phacochère mâle. Maar van mijn ouders moest ik helpen met het tuinhuisputding verplaatsen. En ik moest een brommerlampje indraaien. Dus toen had ik wel vier boterhammen met gebakken ei verdiend. En twee koppen koffie.

En kijk! Ik heb nerdattributen gekocht.

Gesmolten Zilver

2011-03-18T18:07:00.004+01:00

Het regent. Die twee woorden gevolgd door dat onherroepelijke leesteken (een punt) doen vermoeden dat ik een poëtisch stukje op het programma heb staan. Zo van: "Het regent. Mijn emoties trekken door me heen als de laatste restjes winterwind door de kier van een opengelaten deur." Maar niets is minder waar. Sterker nog, het enige dat door mij heen trekt zijn de laatste restjes Albert Heijn Biologische Pompoensoep. Niet echt whoep-die-fukking-doe, die soep, maar ik was lui en heb niets anders in huis. Had niets anders in huis. Wat ik wel heb, zijn een skin scorching verwarming en een goed boek. En laten we wel wezen; wat hebben we nog méér nodig op regenachtige vrijdagavonden? Precies. Niks. En ja, dat is een leugen.

Afijn. Het boek dus. Oh, wacht even! Ik wil ook even die hippe uitdrukking gebruiken! Je weet wel, een poosje geleden zei iedereen: "Dat meen je niet!" Nu is er een nieuwe. Ga ik gebruiken. *kuch* Afijn. Het boek dus. Ja mensen, ik lees weer ALS EEN MALLE. Dat ben ik hoor, lezend op de stoel, gezicht helemaal als een malle. Ik heb net twee boeken van Scott Lynch achter de kiezen. Hoogst vermakelijk, maar niet ieders pakkie an. Piraten, dirty rotten scoundrels, kisten met goud, dat soort. Maar hoogst vermakelijk en zodoende drukte ik er zo'n 1500 pagina's van achterover. Heerlijk.

Nu zit ik zo'n 70 pagina's diep in The Book Thief van Markus Zusak. Ben gisteren begonnen en ik vind het nu al een geslaagde bibliotheekkeuze. Het gaat over een meisje tijdens de Tweede Wereldoorlog en het is mooi en speels geschreven. Wacht even, dan haal ik er wat zinnen bij!

*bladert*

*neen - bladert ALS EEN MALLE*

"She was constantly arguing and complaining. There was no-one to really argue with, but Mama managed it expertly every chance she had. She could argue with the entire world in that kitchen, and almost every evening, she did."

Deze zijn nóg beter:

"He was always just there. Not noticeable. Not important or particularly valuable. The frustration of that appearance, as you can imagine, was its complete misleadance, let's say. There most definitely was value in him and it did not go unnoticed by Liesel Meminger. (The human child - so much cannier at times than the stupefyingly ponderous adult.) She saw it immediately. His manner. The quiet air around him. When he turned the light on in the small callous washroom that night, Liesel observed the strangeness of her foster father's eyes. They were made of kindness, and silver. Like soft silver, melting. Liesel, upon seeing those eyes, understood that Hans Hubermann was worth a lot."

Da's toch mooi. En ik heb nog veel meer van die bladzijdes te gaan. En da's nog mooier.

They Say It Has No Memory

2011-03-15T19:30:00.003+01:00

Jeugdherinnering

2011-03-14T19:39:00.007+01:00

De Geur van Muffe Omaatjes*

2011-03-12T19:44:00.004+01:00

*Geschreven voor hier (onder de titel: De Geur van Lieve Oude Dode Omaatjes), toen licht aangepast en neergezet op mijn onderwijssite.

Courage Does Not Always Roar

2011-03-11T17:05:00.002+01:00

Repost: You Couldn't Really Have A Heart And Hurt Me

2011-03-09T21:22:00.002+01:00

Shelby was een hellraiser. Niemand in die puist van een stad die je iets anders zou vertellen. Niet dat iemand behoefte had om je überhaupt iets te vertellen. In stoffige stadjes in het zuiden van de Verenigde Staten, plekken die nauwelijks een eigen postcode verdienen, daar wordt niet veel over elkaar gepraat. Daar leef je een eigen leven en je valt er niemand mee lastig.

Toch voelde Shelby, geen meisje meer, maar nog geen vrouw, zich lastiggevallen. En er was weinig wat ze eraan kon doen. Want hoe ga je het gevecht aan met je vader?

Hij dronk. Hij dronk veel en dan veranderde hij van kleur. Dat was de benaming die Shelby en haar jongere zusje Allison eraan gaven. Het was alsof hij een andere man werd, eentje die zocht naar problemen, iemand die graag wilde vechten met wat er dan ook voor handen lag. Vaak was dat Shelby's moeder. En dan ging het er hard aan toe.

Het was een muzikaal gezin. Vader Franklin kon goed gitaar spelen en had een redelijke stem, maar het was moeder Lynn die de stem van een engel had. Vaak sprong het gezin in een roestige auto om een stukje te gaan rijden en werd er onderweg langs de kant van de weg gestopt om met zijn allen te zingen en muziek te maken. Op de keren na dat Franklin van kleur veranderde was het een hecht gezin, een gezin bestaande uit mensen die van elkaar hielden en er geen problemen mee hadden om dat aan elkaar duidelijk te maken.

Maar Franklin Moorer begon meer te drinken naarmate zijn wantrouwen jegens de maatschappij groeide. Opstapelende rekeningen, reparaties die niet langer uitgesteld konden worden en een dochter die haar vaders temperament had geërfd. Hij werd agressiever en greep tenslotte vaker naar de drank dan naar zijn gitaar. Om vervolgens zijn handen los te laten op zijn vrouw. Shelby en Allison waren op dat soort momenten het huis al ontvlucht.

Shelby kon niet langer aanzien hoe haar zachtaardige moeder veranderde in een mishandeld wrak en begon zich te bezinnen op een manier om haar en haar zusje onder haar vaders door drank aangespoorde woedeaanvallen vandaan te krijgen. In de zomer van 1986 liepen de spanningen tussen vader en dochter zo hoog op dat hij haar liet arresteren en Shelby de nacht doorbracht in een cel.

Maar dat weerhield haar er niet van om door te gaan met haar plan. Ze kon de verrotting van haar moeder niet verder aanschouwen en ze bleef zich verzetten elke keer als haar vaders demonen het overnamen en de eens liefhebbende sfeer in huis omsloeg naar een omgeving van pijn en angst.

Op 12 augustus 1986, om 5 uur in de ochtend schoot Franklin Moorer zijn vrouw Lynn neer met een pistool en schoot daarna zichzelf door het hoofd. Shelby (17) en Allison (14) waren op dat moment alletwee in het huis.

Shawshank Frank

2011-03-07T22:14:00.006+01:00

Ik heb het weer! Drukke tijden. En Drukke Tijden zorgen voor anti-schrijflust. Terwijl ik genoeg meemaak. Zo fietste ik laatst naar Deventer (bijna-Deventer) om mijn auto op te halen en maakte ik allerlei avonturen mee. Ik wilde er een stukje over schrijven terwijl ik in bed lag, maar viel prompt in slaap en beroofde jullie daarmee van een vermakelijk leesmoment. Kijk, dit wist ik nog in te typen voor ik richting The Great Unknown dreef:

"Nu ik dan eindelijk de rust heb gevonden tussen mijn handgeknoopt Japans matras en mijn twee donzen dekbedden en mijn licht oververhitte, maar versgewassen en lichtgebruinde godenlichaam richting slaap navigeert, zie ik toch nog even een kans om jullie wat ervaringen mede te delen. Des avondspraat. Ik cut meteen to the chase en bezorg jullie de feiten: vanavond ben ik (op een brug na) naar Deventer gefietst. Da's ver. Vanuit Apeldoorn. En zonder zonlicht. Of warmte in het algemeen. En... niet geheel onbelangrijk, het had waarschijnlijk niet eens gehoeven. Maar dat ben ik. Zo rond etenstijd begon ik te denken: hmm, misschien is het wel een challenge om te gaan fietsen. En als je dan maar lang genoeg wacht, is het geen challenge meer, maar heb je geen tijd meer en moet je wel."

Oh, Trouwe Lezer. Ik had willen schrijven over de jongen die mij tussen Teuge en Twello voorbijfietste in een t-shirt. Een t-shirt! En ik reed daar met muts, handschoenen en dikke winterjas (en had het nog koud). Of hoe ik, eenmaal in bezit van de Jeep, ging tanken en de dame achter de balie het licht uitdeed. Het was namelijk voorbij openingstijd en ze wilde geen nieuwe klanten meer. Dus stond ik in het donker te pinnen voor mijn diesel en Ballisto (groen). Bizar. Of hoe ik met de fiets de berm inreed vanwege de duisternis. Of hoe ik driekwart van het audioboek The Shawshank Redemption luisterde op mijn iPod, al fietsend. Maar goed. Dat stukje krijg je dus niet.

Wel foto's van de dingen die ik vandaag heb gekocht.

De blouse op de bovenste foto is 1. Deze drie stiften kwamen daarna aan de beurt. Niet zomaar stiften, he! Welnee. Heuse Edding 1255 Calligraphy Pennen. Blauw en Rood. De bovenste pen is het pronkstuk. Een Japanse Kuretake Metallic Colour Zig Calligraphy! Voor op school en beyond.

En houten stempels om het correctiewerk te verlevendigen. De kinderen en ik waren laatst in Amsterdam waar ze van een gids een gouden stempel kregen. Iedereen in extase. Een Gouden Stempel Der Goedkeuring! Vanaf heden dus ook in de klas.

En een batshit crazy-ass riem. Want we moeten allemaal tenminste één batshit crazy-ass riem hebben. Iedereen. Voor de wereldvrede. En tegen AIDS.

Ik Heb Deze Dag Bij Vlagen Verlied

2011-03-06T19:34:00.003+01:00

Ik heb deze dag bij vlagen verlied, dus het lijkt me niet meer dan eerlijk als ik enkele van die liedjes met jou deel, Trouwe Lezer. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de hier geplaatste liedjes wel degelijk worden beluisterd, dus daar gaan we dan. Op goed geluk.

Het eerste liedje is Kathy & Tommy van filmcomponist Rachel Portman. Ik las laatst een vernietigende recensie (want in de Nederlandse taal zijn vervelende recensies altijd 'vernietigend') waar een criticus de nummers op het album Never Let Me Go de grond in schreef. Onzin, want de dromerige, natuurlijke muziek is schoon en proper en zeer zeker de moeite van het lomezondagmiddaggen waard. De film is (zij het soms wat langdradig) ook de moeite waard: vooral de art direction en fotografie. Goede muziek om op te zetten als je jezelf terugtrekt in huis zonder daadwerkelijk zin te hebben om aandachtig te luisteren.

Liedje nummer twee komt ook uit een film en wat een verrassing was het toen Daft Punk de muziek ging doen voor Tron Legacy. Ik zag het album vaak voorbij komen op het internet en klikte elke keer genadeloos door. Daft Punk als filmcomponisten? Thanks, but no thanks. Tot ik een week geleden een mooi nummer hoorde op een Amerikaans online filmmuziekkanaal. Bleek dus een adagio te zijn uit Tron Legacy. Toen heb ik het album maar vlug neergelaad. En het valt niks nie tegen. Hieronder een van de drukkere nummers van een album dat je eventueel in de schappen bij Ambient mag neerzetten.

Drie is van Teitur, een Scandinavisch blond mannetje met een eerlijke stem. Dit nummer komt van zijn debuutalbum Poetry & Aeroplanes (2003) en ik ben niet te beroerd om het met hem mee te zingen. Eenvoudige muziek die prettig wegluistert. En mooie teksten ook. "Her mind, was a very big house, we got lost there for hours. Until August fell." Hou maar op, ik geef me al over.

Vier moet het ook hebben van één zinnetje tekst. "Look at this face, I know the years are showing." En dan ben ik al overtuigd, Trouwe Lezer. Haha. Ach ja, wat een sentimentele dwaas. Het scheelt dat een van mijn alltime-favorieten het zingt. Aaron Neville. Met dat mokkel.

Beautiful Calm Driving

2011-03-02T21:36:00.002+01:00

Naast mijn absoluut favoriete nummer van Sia is de titel van dit stukje ook nog eens iets wat ik erg graag doe. Autorijden is voor mij een goede vorm van ontspanning. Gelukkig werk ik zo'n 34 kilometer van mijn huis vandaan, dus doe ik elke werkdag aan beautiful calm driving. 's Ochtends en laat in de middag. Vandaag (woensdagmiddag) stond ik het mijzelf toe wat eerder naar huis te gaan. In mijn vaders auto, mind you, want de Jeep wordt ergens uit elkaar getrokken en weer in elkaar gezet. En mijn vader? Die trotseert weer en wind op twee wielen zodat ik naar mijn werk kan. Dat is toch aardig, nietwaar? En het zijn drukke tijden op het werk. Spellingcompetities, workshops, gastlessen en last but not least; de uitslag van de citotoets. Spanning en emoties bij de kinderen. En de meester dient het in goede banen te leiden (uiteraard met behulp van zijn collega's). Dus toen ik vanmiddag thuiskwam besloot ik om een stukje te gaan rijden. Naar de Ikea. Niet omdat ik daar moest zijn, maar omdat ik graag onderweg was. En ik kwam thuis met één kussentje. Dat ik aan de kat gaf. Die Joepie riep en van de gelegenheid gebruik maakte om mij een jens over mijn neusbrug te geven.

Turn away and turn a head,
just a hopeless dreamer she said,
Eyes of cloud and feet of lead,
find a shore that needs you instead.
He used to be a lovely boy.

Maar da's Keane.

All Of The Rules Man's And God's

2011-02-26T14:30:00.002+01:00

Gisteren was het eigenlijk de bedoeling dat ik naar bed zou gaan om daar meer te lezen over een (inmiddels gehalveerde) bende middeleeuwse criminelen, maar om de een of andere reden belandde ik op de bank met een mok koffie in de ene en de afstandsbediening van mijn mediakast in de andere hand. Dankzij Koon kan ik nu namelijk films kijken op een big ass scherm en nog beter; films kijken in big ass 720p. En dat laatste staat voor 720 beeldlijnen progressive, wat je mag vergelijken met big ass BluRay. Eenvoudig gezegd; ik heb Super Beeld. Beter dan bijvoorbeeld dvd. En dat komt mij goed uit, want ik ben een cinematografiel. Ik bedenk de zelfstandige naamwoorden weer zelf, maar het komt erop neer dat ik heel veel houd van mooi geschoten camerabeelden. En vanaf nu dus in schitterend 720p.

En zo zat ik gisteren te kijken naar Legends Of The Fall in vers neergeladen 720p. Director of photography John Toll kreeg er terecht in 1995 een Academy Award voor, (het jaar daarna kreeg hij er - weer terecht - eentje voor Braveheart). Even terzijde; de oscars worden weer uitgereikt en iedere cinematografiel hoopt dat de eeuwige verliezer Roger Deakins hem krijgt voor zijn prachtige en altijd kwalitatieve camerawerk (in dit geval voor True Grit). Hij is al heel vaak genomineerd (zelfs twee keer in één jaar) en had de oscar moeten krijgen voor Kundun. De oscar voor The Shawshank Redemption ging aan zijn neus voorbij omdat John Toll hem won voor... Legends Of The Fall.

Het verhaal van Legends Of The Fall heeft eigenlijk niet veel om het lijf. Het is een episch en rijk familieromannetje dat regisseur Edward Zwick zeventien jaar heeft gekost om het op het scherm te krijgen. De kracht zit hem in de kwaliteit die erin is gestopt. Het camerawerk van de schitterende landschappen is meesterlijk (hoewel we niet echt naar Montana zitten te kijken, maar naar Canada - was goedkoper). Brad Pitt, Anthony Hopkins en Aidan Quinn zetten sterke rollen neer als de mannen van de familie Ludlow (al zit Hopkins soms op het randje met zijn vertolking als zwijgzame patriarch van de familie). Quinn zet heel vaardig de rol van oudere, maar zwakke en jaloerse broer neer en Brad Pitt speelt de wilde en ontembare Tristan op een manier die alle vrouwen doet zuchten en mannen eigenlijk ook, maar die doen het beschaamd af als jaloezie.

Interessant is dat de titel Legends Of The Fall slaat op de bijbelse val van onschuld. Niets te maken dus met het seizoen al hebben veel anderstalige landen de film in de schappen gezet met de foute titel Legendes van De Herfst. Toen Adam en Eva in de Tuin van Eden een hap nemen van de appel afkomstig van De Boom van De Kennis van Goed en Kwaad verloren ze hun kinderlijke onschuld en maakte deze kennis van hen zondaren (met die gebakken peren zitten wij nog steeds al mogen we - door de zelfopoffering van Jezus - vergiffenis vragen voor de zonden die we begaan). Een link naar het verhaal van de film is niet zo moeilijk.

De drie zonen van Kolonel Ludlow (Hopkins) groeien onschuldig op, ver van de corrupte 'beschaving', een opzettelijke keuze van de kolonel, die zich van de mens heeft afgekeerd nadat hij als oorlogsheld zag hoe indianen werden behandeld door de regering. De jongste zoon Samuel (Henry Thomas) komt op een dag thuis met zijn verloofde. Deze mooie vrouw zorgt ervoor dat er barsten ontstaan in de verstandhouding tussen de drie broers (het begin van de val van onschuld). Samuel besluit, zeer tegen de zin van zijn vader in, om te gaan vechten tegen de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog en zijn twee broers gaan met hem mee. De wilde Tristan louter om Samuel te beschermen, een belofte die hij zijn vader heeft gedaan. Maar het gaat fout en de jonge Samuel sterft. Tristan zal zijn schuldgevoel nooit meer te boven komen en het is de zwakke, oudere broer die hem beschuldigt van de dood van Samuel. Niet omdat het echt Tristans schuld is, maar omdat iedereen van Tristan houdt en minder van hem, ("I followed all of the rules, man's and God's. And you, you followed none of them. And they all loved you more. Samuel, Father, and my... even my own wife").

Al met al is het een mooie, meeslepende vertelling met een duidelijk begin, midden en einde. Het is een narrative, wat betekent dat het verhaal soms letterlijk aan de kijker wordt verteld. In dit geval meestal door One Stab, een indiaan. Maar weinig films komen weg met een narrative, het is niet geliefd bij het publiek. Het ligt ook aan de verteller, want wat is bijvoorbeeld The Shawshank Redemption zonder de prachtige stem van Morgan Freeman om de scenes aan elkaar te praten?

Tenslotte, maar zeker niet het minst belangrijk; de muziek van James Horner. Een rijke score die te vergelijken valt met een hevige wind die over een veld waait. Soms ingehouden (piano en klarinet) en soms met het gehele orkest op volle sterkte. De thema's zijn relatief eenvoudig en komen bij mij al jarenlang op de meest vreemde momenten naar boven waardoor ik mezelf opeens het melodietje van de familie (The Ludlows) hoor neuriën. Maar dat doe ik sowieso vaak; filmmuziek neuriën. Vandaag schenk ik u wat ik graag neurie. Laat me weten of je het mooie muziek vindt.

The Ludlows - James Horner (Legends Of The Fall)

Geestgrond

2011-02-25T16:41:00.001+01:00

Vaak, in het midden van de nacht, als de wind zich over vierduizend kilometer water heeft bewogen om uiteindelijk boosaardig tegen mijn slaapkamerraam te duwen, vraag ik me wel eens af of er zich in mijn directe omgeving wellicht prehistorische crematiegraven bevinden. Welnu. Pieker no longer. Die vraag is vandaag beantwoord! Volgens een brief die ik vandaag kreeg zijn er net achter mijn voordeur 'sporen van het doen en laten van mensen aangetroffen.' Nou, dat is me ook wat. Al die tijd dat ik er woon heb ik nooit geweten dat er mensen zijn geweest die er hebben gedaan en gelaten. Uit de middeleeuwen! En de prehistorie!

Het zit zo. Tussen straat 1 en straat 2 stonden vroeger een heleboel witte huisjes. Er stond ook een appartementengebouwtje. In dat laatste woonde Frank. Nog steeds eigenlijk. Toen kwamen er inspecteurs naar de witte huisjes en die zeiden; hier mag geen mens wonen, wat een bende! Dus moesten de bewoners eruit en deden ze er junks en jongeren in. Toen werd het eigenlijk nog meer een bende (en daar heeft Frank best wel wat over geschreven), maar de inspecteurs maalden er niet meer om. Tegen de tijd dat de junks gestorven waren en de jongeren massaal aan de drugs waren gegaan werden de witte huisjes tegen de vlakte geslagen. Heel snel. Het ene moment stonden er nog een paar blokken huizen, het andere moment restte er niets anders dan een grote zandbak. Alleen het appartementengebouwtje stond/staat/stand er nog.

Toen kwam Masja Parlevliet! Good ol' Masja Parlevliet, Gemeentelijk Archeoloog. Die begon met een vork in de zandbak te prikken, prikte prompt wat asresten en botten omhoog en verklaarde het gebied onmiddellijk en met (opgewonden) strenge stem tot prehistorisch crematiegraf. Ja mensen, nét achter mijn slaapkamer. En misschien ken je het verhaal van de film Poltergeist wel:

'Het normale leventje van de familie Freeling wordt verstoord wanneer er klopgeesten aanwezig blijken in hun huis. Ze praten met jongste dochter Carol Anne via de televisie. Het huis van de Freelings blijkt te zijn gebouwd op een oude Indiaanse begraafplaats. In het begin lijken de geesten niet gevaarlijk. Ze doen dan nog niemand wat aan en de familie heeft zelfs schik in de meeste rare voorvallen waar de geesten verantwoordelijk voor zijn. Maar dan worden ze agressief en ontvoeren ze Carol Anne naar hun dimensie.'

Great.

Een Nadere Introductie Tot De Inwoners Van Boekarest

2011-02-24T20:51:00.005+01:00

Als mensen bij mij thuis zijn, valt het ze na verloop van tijd op dat er zich wezens in mijn boekenkast bevinden. Onopvallend uit het zicht, maar niettemin aanwezig. Misschien is het beter om het een en ander te introduceren, om toekomstige vreemde blikken tot een minimum te beperken.

Hier zien we de Gebutste Zebra. Door mij meegenomen uit Kenia, waar ze het beest een punda milia noemen, een 'gestreepte ezel'. De Gebutste Zebra staat het liefst op The Worst Journey In The World, het historische verslag van de mislukte missie naar Antarctica door Apsley Cherry-Garrard. Vanaf deze plek mompelt het dier af en toe wat tegen de klassieke Nikon uit 1978 (net zo klassiek als ik dus), maar het toestel mompelt weinig terug.

Zelfs vanaf De Donkere Toren-cyclus (Stephen King, deel 7) geeft Boeddha nog lessen in nederigheid. Dit Boeddhaatje komt uit Kathmandu, Nepal en heb ik gekregen van een verkoper. Gekregen ja, moet ik tot mijn lichte schaamte toegeven. Ik stapte namelijk met een brutale blik en van top tot teenslipper gehuld in een kortingzucht zijn zaakje binnen. Die wil ik, die ook, dat wil ik en dat ook. Maar wél met korting. Die ik keurig kreeg. Waardoor ik nog wat kocht en de verkoper (een jongen van een jaar of zeventien) mij dit beeldje cadeau gaf. En heel geïnteresseerd en verlegen een onschuldig gesprekje met mij aanknoopte, waardoor ik licht gegeneerd was door mijn notie dat iedereen het in dat toeristenwijkje het op mijn roepies had voorzien. Noot van de reiziger: geen slechte notie trouwens om te hebben in dat soort wijkjes, maar ver van mijn aard af.

Ach ja. De gesofisticeerde Gremlin. Met één gruwelijk been steunend op Tswang Tse's Innerlijke Geschriften en de andere op Yann Martels Life Of Pi. Op de achtergrond de Gebroeders Leeuwenhart, maar die laten zich niet zo gemakkelijk fotograferen. We moeten het dus doen met de Wazige Gebroeders Leeuwenhart. Linkerbroeder staat op Tony Horwitz' Blue Latitudes (een geweldig verhaal over de schrijver die een reis van Kapitein Cook overdoet - Cook, op wie Captain Kirk is gebaseerd, voor de Trekkies onder ons). De rechterbroeder schiet zijn wortels op het Etymologisch Woordenboek van Prisma.

Weer twee broeders, maar in werkelijkheid een drieling. Dit zijn de twee zonder shirt, maar er waart er nog ergens eentje rond in een rode omslagdoek. De kleur van die omslagdoek zou kunnen betekenen dat het Masai zijn (die pas rond 1960 begonnen zijn met het dragen van het 'traditionele' rood, toen ze rood katoen kregen van reizigers). Komen ook uit Kenia, waar ze flink wat shillings hebben gekost. De broers zitten op een Engelse verhalenbundel van (wederom) Stephen King en Until I Find You van John Irving.

Fleetwood Coupe De Ville, de leeuw uit The Wiz ("Momma had high ideas, ya know what I mean, hahaha"). Bezoekers zien hem eigenlijk nooit, dus de introductie is wellicht een tikkie overbodig. Het is een Schuw en Timide Dier. Staat in dit specifieke geval op Star Trek: The Motion Picture (special edition dvd). Maar dat kan over vijf minuten weer anders zijn.

De Luipaard en de Struisvogel, het zou een fabel van Jean de La Fontaine kunnen zijn. Maar dat is het niet. Nope. Deze twee lopen al sinds frankheugenis om de houten plantenbak heen, altijd achter elkaar aan, onduidelijk wie van de twee voorop loopt. Zo nu en dan schuren ze langs Gedichten van Jan Wolkers en duwen ze wat van de strofes uit hun volgorde.

Een glazen wereldbolletje uit Vietnam. Gekregen van een jongedame die Engelse les van mij kreeg en mij nog altijd mailt met als aanhef 'Dear Teacher'. Maar waarom een globe? Nou, dat vond ze op mijn hoofd lijken. ... Tot zover het glazen wereldbolletje. We laten het weer met rust, naast de handformaat Nikon en rustend op twee pulpboeken van Steve Alten.

Tenslotte. Het Verlegen Neushoorntje. Met maar liefst twee hoorntjes. Tja. Dat werd daarom natuurlijk altijd uitgelachen. Zou ik ook verlegen van worden. Dus nu houdt het diertje zich altijd op de achtergrond en verlaat nooit de duistere, stoffige uithoeken van de boekenkast. Deze prent heb ik met een bewegingsdetector getrokken en nóg is het beeld bewogen. Zelf sliep ik op het moment. Het Beestje staat op 'Wat leeft er in het bos?', want het mag dan misschien verlegen zijn, dom is het zeer zeker niet. Ik durf te wedden dat het neushoorntje inmiddels driekwart van mijn twee boekenkasten heeft uitgelezen.

I'm Gonna Have Fun And You're Gonna Have Fun

2011-02-23T18:48:00.001+01:00

De regels zijn eenvoudig voor de Tweede Editie van de Frankoverlastic Bookmove. Jij verzoekt mij om een boek, een zogenaamd Boekverzoek. Ik ga voor jou op zoek, het zogenaamde Boekgezoek. Een gratis boek! Maar (voeg hier nog een paar rollende r's aan toe en wat uitroeptekens voor het dramatische effect). Er zijn enkele opmerkingen.

De kans is aanwezig dat ik niet aan je verzoek kan voldoen. Omdat ik niet een geschikt boek voor je heb of simpelweg omdat anderen sneller waren en de te vergeven boeken vergeven zijn. Het zal in ieder geval niet zijn omdat ik je niet aardig vind. Dus dat mag je na afloop (als je met lege handen bij de brievenbus staat) niet denken. Ondanks bovenstaande uiteenzetting ga ik tóch mijn best voor je doen of wie weet; misschien krabbel ik je naam wel op een papiertje, voor future reference.

Waarom ook alweer, die Bookmove? Verhalen moeten gelezen worden en niet staan te verstoffen op de planken van een boekenkast. Slechts een handvol verhalen zijn het waard om herlezen te worden en die boeken zullen ook niet bij mij verdwijnen. Maar alle andere mooie verhalen mogen hun weg naar een ander vinden.

De regels: jij stuurt mij je naam en adres via het mailadres onderaan de site. Je échte naam. Waarom? Omdat ik de moeite ga nemen een van mijn boeken jouw richting op te sturen en dat doe ik liever niet richting MaanAppeltje of Kreezie omdat jij anders het gevoel hebt dat je privacy wordt aangetast. Maak je daar maar niet druk over. Ik stuur je een boek en ben geenszins van plan om bij je op de stoep te gaan staan met een boeket rozen en een kapmes. Ik houd niet eens van rozen. Je mag (maar hoeft zeer zeker niet) na ontvangst een weblogstukje aan de actie wijden (als je deze hebt - niet? - geen probleem). Je hoeft hier nooit gereageerd te hebben. Je hoeft na ontvangst ook zeker niet hier te reageren.

Nu. Dan wacht ik je mailtje wel af. Ik ga er niet op reageren (een geniepig sub-regeltje), je krijgt het vanzelf door of er wel of niet een boek op je deurmat valt. Zpannend! En denk aan de woorden van Clark Griswold tijdens ons Bookmove Avontuur: It's a quest. It's a quest for fun. I'm gonna have fun and you're gonna have fun. We're all gonna have so much fucking fun we'll need plastic surgery to remove our goddamn smiles. You'll be whistling 'Zip-A-Dee Doo-Dah' out of your assholes!

Hoewel Het Hart Onzijdig Is

2011-02-23T14:21:00.000+01:00

"Wat is het ook alweer dat je wilde," vraagt de verkoper terwijl hij met een lege verpakking en een tinnen schep naar de koffiebonen staat te kijken, "een pond of een halve pond?" Ik wijs naar de Milano Espresso bonen. "Eigenlijk vroeg ik om een halve kilo," antwoord ik naar waarheid, "maar een pond is ook goed." En in de tijd dat mijn grap verloren gaat in het geruis van de losgelaten bonen, besluit ik ook om maar een pond Yellow Bourbon bonen te nemen. En ik beslis ook om geen gedachten te hebben over de roos die de andere verkoopster in haar haren heeft zitten. Want ik houd wel van vrouwen met een bloem in hun haren. Maar er zijn er maar weinig die daarmee wegkomen. Deze vrouw behoort niet tot die categorie. En de roos ook niet. De roos ziet eruit alsof het is losgeknipt van het stuur van een veertigjarige, wanhopige vrijgezelle vrouw. Zo'n eentje die haar fiets versiert, in plaats van een man.

Gemene gedachten, Frank, mijn waarde man. Daar moet je toch eens mee ophouden. En het is een advies dat ik ter harte* neem. Samen met nog een paar andere zelfopgelegde adviezen. Zo mag ik (naast het denken van onaardige zaken) niet meer zo vaak hardop praten. Want dat doe ik. Iemand heeft me eens verteld dat het een gezonde bezigheid is, hardop praten. En dat zal best. Maar ik ben als de dood dat er een verborgencamera-programma microfoons verbergt in mijn huis voor de een of andere grap en dat ze dan uren en uren opnemen van Frank die de meest fantastische dingen staat en zit te debiteren in een (op hem en Generaal Kattaffi na) volslagen leeg huis. Het zit overigens ook in de familie. Laatst hoorde ik mijn moeder een heel verhaal houden op de eerste verdieping van het ouderlijk huis, terwijl ik toch zeker weet dat zij daar alleen was. Of mijn moeder moet een soort Char zijn, waar ik nog niks van afweet en had zij een boeiende conversatie met een overleden mens. Maar ik heb zo mijn twijfels bij die theorie.

En zo zijn er nog een paar voornemens. Iets met kleding, iets met opstaan, iets met schrijven en iets met hardlopen (ik heb de strakke broek al gekocht, wat iemand respectloos een 'pieleknieper' noemde). Maar ik zal jullie er niet mee lastigvallen. Eerst maar eens een kopje van die Milano Espresso. En denk aan wat Joe Clarke zei! The Lord said, do whatever you have to do. And he didn't say "Joe, be polite."

*ter harte nemen - een goede raad aannemen. Opmerking: Hoewel hart onzijdig is treedt het hier op als een vrouwelijk woord.

2011-02-21T21:21:00.002+01:00

Neuken, Plat & Volks (Over Hoe Ik Schizofrenie Tot Een Einde Bracht)

2011-02-21T15:32:00.001+01:00

En zo gebeurde het dat ik gisteren onder luid geneuk van de bovenburen het boek over schizofrenie uitlas en vandaag naar de bibliotheek moest voor nieuw materiaal. Ik deed er 258 pagina's over, de buren een magere vijf minuten.

Excuses overigens voor mijn woordgebruik. Het woord 'neuken' (en diens andere vormen) is plat en volks en hoewel ik niets heb tegen de daad zelf (integendeel), ik houd niet van platte en volkse uitdrukkingen. Naar bed gaan met, seks hebben, de liefde bedrijven, allemaal prima. Maar midden in de nacht luisteren hoe het goedkope spiraalframe ritmisch heen en weer zingt, steeds harder, harder, achterlijk hard (ik verwachtte elk moment dat de voluptueuze Afrikaanse reet van de bovenbuurvrouw door mijn plafond werd gedrukt), uiteindelijk tot een finale komend in een soort oerjodel van de buurman; dat heeft iets bijzonder onprettigs. Dat is neuken. Plat en volks.

Na afloop (ik was inmiddels op de een-na-laatste bladzijde beland) hoorde ik hoe de buurman de trap afliep en met tussenpozen trachtte te plassen. Ja, dat valt niet mee, mikken met een pas afgeschoten geweer. Daar heb ik een ander interessant verhaal over, maar mijn ouders lezen mee. Afijn. In de bibliotheek vond ik twee potentiële boeken. Om erachter te komen of ze lezenswaardig waren, liep ik naar de bovenste verdieping, zocht de achterste stoel van de verste rij en nam daar plaats in een bijzonder felle winterzon. Waardoor ik bijna in slaap viel ware het niet dat het boek over jeugdcriminaliteit in een fictief middeleeuws stadje me bij de letters hield.

Daarna stapte ik op de fiets, reed tot drie keer toe bijna de berm in vanwege de zon (de combinatie zon en fiets maakt mij gelijk een kat in de vensterbank; dromerig en onoplettend) en begon ik aan De Tocht Die Mijn Hoofd Deed Bevriezen. Maar daarover later niet meer.

2011-02-19T22:34:00.002+01:00

Classroom Lions

2011-02-18T18:35:00.000+01:00

"Dus," zei ik tegen de kinderen, "omdat we over een uurtje vakantie hebben - en spelling, rekenen en begrijpend lezen gedaan zijn - mag je kiezen wat je gaat doen; iets voor jezelf of met mij samen iets creatiefs doen." Ongeveer de helft van de groep ging achter de computer zitten of nam plaats achter het tafelvoetbalspel. Sommige maakten liever zelf een tekening of begonnen te klooien met het digitale schoolbord. En zo had ik nog een klein gezelschap over, dat wél nieuwsgierig was naar de stiften, kralen en knopen die ik alvast had klaargezet. En zo gingen we ergens bij elkaar zitten, namen stift en naald ter hand en zeilden we onder de tonen van Ryan Shaw geïnspireerd een week vakantie in. Waarvan akte, capice?

"Maar als we er zijn, moet je me weer weggeven."

2011-02-16T17:17:00.001+01:00

En vandaag kocht ik het schitterende boek Het Prinsenkind met teksten van Maranke Rinck en prachtige illustraties van Martijn van der Linden. Van der Lindens fantasie is precies wat ik mooi vind. Ik heb het voorgelezen en getoond aan Het Mistige Rooie Beest (want morgen gaat het mee naar de klas) en meneertje moest ook weer zo nodig opgetooid worden. Zucht. Katten.

Everything You Always Wanted To Know About A Toeter In Your Butt

2011-02-16T17:09:00.000+01:00

Khalili en De Schoongeschreven Leeuw

2011-02-14T19:35:00.005+01:00

De Nieuwe Kerk in het centrum van onze hoofdstad wordt al lang niet meer als kerk gebruikt. God trok er daarom weg en op koninklijke ceremoniën na gebeurt er weinig belangrijks. Des te meer bijzonder is het dan als je weet dat er, vlakbij het graf van Michiel Adriaenszoon de Ruyter, vreemde verschijningen worden waargenomen. “Meester,” fluisterde een van de jongens uit mijn groep mij vandaag toe, “ik zie een leeuw!” Hij keek me enthousiast aan. “Waar,” vroeg ik zonder hem daarbij aan te kijken want de gids zat midden in haar relaas en ik probeerde haar niet te storen. De rest van groep 7/8 had al moeite genoeg om haar Jiddische tongval te ontrafelen. “Daar, meester! Bij het thema Schroonschrijven.” Ik keek en inderdaad, tussen de door gelovige achterwerken gladgewreven bankjes van het hoofdstedelijke kerkgebouw sloop een leeuw. Honderd jaar oud en met vijf uitgestrekte nagels aan elke klauw. “Probeer je niet te bewegen, het beest ziet er humeurig uit,” mompelde ik naar de jongen, “en wat je ook doet, niet rennen.” Maar rennen deed sowieso niet één van de negentien leerlingen.
Want regel 1 tijdens excursies is: Gedraag Je.

Dankzij een leuke actie mocht ik vandaag met mijn groep 7/8 (en mijn collega met groep 6/7) naar Amsterdam om de tentoonstelling ‘Passie voor Perfectie‘ te bezoeken. In de Nieuwe Kerk in Amsterdam staan vele kunstwerken opgesteld uit de collectie islamitische kunst van Nasser David Khalili. De busreis heen en weer werd verzorgd, de tentoonstelling kostte ons niets en zelfs de toiletjuffrouw durfde aan ons geen dertig cent te vragen voor het doen van een plasje, (“Maar maak de wc’s niet vies!”).

In het midden van de kerk mochten de kinderen met kalligrafiepennen de eigen namen in Arabisch schrift op een mooi papiertje zetten wat na voltooiing voorzien werd van een begeerde gouden stempel. Natuurlijk kon ik het zo nu en dan niet laten om kinderen erop te wijzen dat ze op andermans graf stonden, wat de nodige geestige reacties tot gevolg had (meerdere kinderen geloofden me niet, keken naar de grond, waar ze óp stonden en sprongen bijna een meter in de lucht van schrik). Een van de kinderen schreef na afloop: “Ik vond het wel eng dat daar gewoon mensen begraven zijn. Maar niet vies. Ik heb er ook van geleerd.” Een ander schreef eenvoudigweg: “Er lagen overal dooien.”

Eén meisje schreef als reactie (ik heb de – verplichte – brieven nu voor me liggen): “De kerk was enoorm groot.” Ik kies ervoor dat ze via haar spelling aan wilde geven hoe reusachtig groot de kerk precies was. Dus niet enorm, maar enóórm. Tenslotte ligt hier een brief voor me van een jongetje dat niet zo goed is in taal. Maar de brief is leuk. “We hebben mooie kledingsstuken gezien en kronen en tapijten en we hebben ook zwervers gezien verkleed als zombie. Het was een super leuke dag met heel veel kunst en als ik cijfer mag geven zal ik een 10 geven.” Goed zo, jongen. Doet de meester dat ook.

'De leeuw (Ahmed Hilmî, 1913) is samengesteld uit gekalligrafeerde aanroepen tot ‘Ali, de neef en schoonzoon van de Profeet Mohammed. Het kalligraferen in de vorm van dieren heet zoömorfe kalligrafie en werd vanaf de vijftiende eeuw toegepast. ‘Ali werd de Leeuw van God genoemd. De klauwen met de vijf uitgestrekte nagels staan voor de vijf belangrijkste personen van de islam; Mohammed, zijn dochter Fatima, ‘Ali en de kleinzonen Hasan en Hussein. ‘Ali werd gezien als de woordvoerder van Mohammed, wat in de kalligrafie wordt uitgedrukt door de rode tong.'

Bron: Passie voor Perfectie, Luitgard Mols (2010).
Dit stukje verscheen vandaag op mijn onderwijssite.

Poetry Unbroken Kattenbak

2011-02-12T20:50:00.003+01:00

De eerste van de drie plaatjes stelt tentoon een Zuid-Koreaanse dame met haar handen over haar benen geslagen en met een peinzende gezichtsuitdrukking richting het bladerdek boven haar hoofd. Het blijkt een 'legendarische' Koreaanse actrice te zijn. Iets wat ik best wil geloven, al ken ik heel weinig zaken uit Korea behalve een filmregisseur en die twee geestige presidenten die in het echt allesbehalve geestig zijn. Het is een scene uit de film Shi oftewel Poetry (2010) en laat ik nu die film vanmorgen tijdens het wegkauwen van twee volkorenbolletjes met koolslasalade (dat woord mocht ik ook drie keer opnieuw typen) hebben gekeken.

Een mooie rustige film over een eenvoudige dame die zich geconfronteerd ziet met de gevolgen van het afschuwelijke gedrag van haar kleinzoon (voor wie ze zorgt). Op haar werk (ze verzorgt een oudere man, gedeeltelijk verlamd door een beroerte) doen zich ook enkele situaties voor waardoor de emoties hoog oplopen. De dame probeert uiting aan haar gevoelens te geven door mee te doen aan een poëziecursus, maar ze blijkt niet in staat om via woorden haar gevoelsleven op papier te zetten.

Het tweede plaatje is het boek dat ik vanavond heb uitgelezen (ja mensen, het is Crazy Town hier op zaterdagavond, come come, my lady, butterfly, sugar, baby). Unbroken van Laura 'Seabiscuit' Hillenbrand kwam onder mijn aandacht vanwege mijn fascinatie voor haaien. Ik had het daar over of iets in die richting en dit boek schoof onder mijn ogen. Of zoiets. Ik weet het niet meer precies. Enfin. Door mijn angst/liefde voor haaien. Het is een ongelofelijk en waargebeurd verhaal, heel goed gedocumenteerd en beschreven, over een Italiaanse man uit de Verenigde Staten die in de jaren veertig terechtkomt (head first and all out) in de gruwelen van de oorlog. Het is onbeschrijfelijk wat die man allemaal meemaakt. Nou ja, niet onbeschrijfelijk eigenlijk, want Hillenbrand schoot ermee naar de bestsellerslijsten. Heel indrukwekkend.

Het derde plaatje ben ik, geflankeerd door een stofzuigerslang en een kattenbak watching my back.

Een Tikkie Schuin Goes A Long Way, Baby

2011-02-12T17:01:00.002+01:00

En zo (terwijl ik het hevig indrukwekkende boek Unbroken van Laura Hillenbrand aan het lezen was op mijn inmiddels hevig favoriete stoel) viel er vanmorgen een pakketje door de gleuf van de brievenbus. "Een Valentijn!" riep ik ietwat nerveus door de woonkamer, Het Mistige Rooie Beest liet een onverwachte wind en ik spoedde me richting de voordeur. Het bleek geen Valentijn te zijn (*opent boekje, zet daar een streepje achter vijf anderen*).

Wat was het dan wel?
We maken er een quizje van, vinden ze in mijn klas ook altijd leuk.

a) Het bleek een informatiepakket te zijn van Stichting Aap met daarin een uitnodiging voor een twee uur durende rondleiding over het terrein en langs de apen.

b) Het bleek een uitnodiging te zijn voor een tentoonstelling over islamitische kunst in de Nieuwe Kerk te Amsterdam. Mijn groep 7/8 mag ook mee en busvervoer kost mij niks en nada en nada van nie.

c) Het bleek een verzoek van een uitgever die met mij een boekje wil maken over het basisonderwijs en die het "geitenwollensokkenimago" de deur uit wil doen. Een uitgever op zoek naar "cool, spannend, humoristisch, dikke knipoog en een tikkie schuin." En daarbij aan mij moest denken.

Trouwe Lezer, wat wordt het; A, B of C?*

*(zie reacties)

Nikkels At Nightfall

2011-02-12T15:59:00.005+01:00

Oh, mag ik nog even wat zeggen? Vanaf vandaag wordt er hier weer fatsoenlijk geschreven. Met teksten én reactiemogelijkheid. En een kat (die de laatste tijd enigszins begint te stinken). En een 32-jarige man die laatst voor het eerst (en hevig ongemakkelijk, mind you) met een singlet in de sportschool durfde te lopen omdat zijn armen de moeite waard beginnen te worden na zoveel-tijd met die dumbbbellls. Vanaf heden dus: Er Wordtdt Weer Aandacht Aan Frankoverlast Besteedtdt.

Biet Generation

2011-02-11T21:37:00.001+01:00

Een Tijd van Veel Schrijven

2011-02-08T19:37:00.005+01:00

Dat ik tijdelijk (?) niet zo veel zin heb om hier stukjes neer te tikken moge duidelijk zijn. Die niet-zo-veel-zin heeft overigens niets te maken met mijn algehele geestestoestand. Ik wandel nog steeds fier en content door de straten en steegjes van mijn gedachtegang. Ik typ ze alleen minder vaak op zwart en wit. Of #191919 en #7f7f7f, als je het kleurenpalet van deze site moet geloven. Het heeft een aantal oorzaken.

Met stip op 1 is een vrij drukke levensroute. Met de navigatiekaarten in de linkerhand, blik op de horizon en met de rechterhand aan het stuur moet ik goed opletten hoe ik mij door 's levens wateren beweeg. Eenmaal thuis plof ik negen van de tien keer neer op de uitzakstoel en draai met een dik boek een uurtje weg in de vergetelheid. Zo heb ik mij de laatste tijd door dik tweeduizend bladzijden gemanoeuvreerd. Waarvan The Passage (Justin Cronin) nog de meeste indruk maakte. Maar goed, dit verhaal had dan ook 895 bladzijden en bleek op het einde het eerste deel van een trilogie te zijn. Hoera. Dacht ik. Want ik was er nog niet klaar mee.

Een andere oorzaak van mijn writers blog is het succes van mijn ándere weblog, (dat mij morgen naar Rotterdam brengt). Die trekt de lezers met duizenden naar binnen. En overhandigt mij zo nu en dan een cheque. Maar ik heb nog altijd de meeste loyaliteit aan jou, Trouwe Lezer. Dus houdt het nog even met me vol, wil je?

Er komt vast weer een tijd van veel schrijven. En dan heb ik je nodig. Want je hebt me leren kennen door de ruim 1600 stukjes die deze site achter zijn rug houdt. En als ik er ooit niet meer ben, verwacht ik dat je deze verhaaltjes uitprint en met papier-maché een standbeeld van mij maakt. Met zinnen als de lijnen van mijn hand en gevatte uitspraken als wenkbrauwen. Dus. Heb geduld.

2011-02-04T21:26:00.001+01:00

So Quick Bright Things Come To Confusion

2011-01-29T12:43:00.003+01:00

Soms staan er foto's op mijn telefoon waarvan ik niet zeker weet of ik ze al eens getoond heb. Dus toon ik ze. Ondanks de drukte die mij omgeeft. Beurzen, workshops, vieringen, ehbo-examens, cito-toetsen, spellingcompetities, verhoogd sportschoolbezoek, visite met zakjes (nog warme) nootjes van Ten Voorde, spannende boeken en zelfs een uitgever die met míj een boekje wil maken. Dus toon ik maar even de misschien ongetoonde foto's. Want dat ben ik, a regular ol' Toon Hermans.

Beurs

2011-01-26T20:26:00.005+01:00

Vandaag stond ik de hele dag op de Jaarbeurs in Utrecht om passerende kuddes balpenbegerige juffen en meesters te woord te staan. Men had mij hiervoor gevraagd. En dan doe ik dat. Voor 250 euro, een gratis lunch en reiskostenvergoeding.

De 250 euro moet ik besteden aan mijn school, de lunch (volkorenbrood met brie, een bolletje kaas met salade, twee appels, twee koffie, een glas water en een jus d'orange) mocht ik zelf consumeren. En de polo en longsleeve shirt die ik moest dragen van de organisatie bleken op mysterieuze wijze ook in mijn tas te zitten toen ik net thuiskwam. En ik vond nog een ongegeten Snickers. Waar ik nu op roofdierachtige wijze naar zit te loeren. Here, here, little snikkie! Hm. Dat klonk ook niet helemaal hoe ik het bedoelde.

Afijn. Ik heb er ook een foto gemaakt. Maar iets zegt mij dat dát niet helemaal goed ging. En toen riep de bebrilde dorpskruidenier: "Oh impetuous... foolish... Ah dear, the young. Why do they never listen? When will they ever learn?"

En daar mochten we het mee doen.

"Well, it's kind of a ... kind of a mass. It keeps getting bigger and bigger."

2011-01-24T20:42:00.003+01:00

Daar is 'ie dan. Zaterdag bedacht, maandag gebracht. Niet geheel nieuw, want nieuw ligt buiten mijn budget. Een kilometertje of duizend. Maar Los Lama kocht een nieuwe, ik kocht deze van Los Lama en Mijn Broer kocht Mijne. Hij is Big, hij is scherp en dankzij dat kastje links van de boekenkast kan ik ook mijn brood snijden op de scherpte van mijn films. Whoopie-fokkin'-do!

Vermicious Knids

2011-01-23T20:43:00.002+01:00

Bij mij in de klas zijn de twaalf- en dertienjarigen bezig met een interessant filmproject. Een onderdeel daarvan is dat ze elkaar met mijn Nikon fotograferen. Dat doen ze behoorlijk vaardig, (zwart scherm, lichtval, statief, enzovoorts). Jammer dat u het niet mag zien van mij. Anders had u vast een mooi compliment gegeven. Geeft niks, doe ik morgen wel. Morgen, u weet wel, als mijn nieuwe televisie arriveert.

Zweet, Smeer & Smoezeligheid

2011-01-22T21:00:00.000+01:00

'Wie heeft hier de decoratie gedaan,' verzucht ik terwijl ik met één hand door mijn ogen wrijf en met de ander door de koffie roer, 'Edward Hopper?' Het Gezelschap trekt vragend de wenkbrauwen omhoog.

'Ik bedoel, moet je die ouwe kerel in de hoek zien. Zo kleurloos dat ik niet eens kan zien waar de as van zijn peuk stopt en zijn mond begint. Maar goed. Waar hadden we het over? Tom Waits. Ja, Waits. Briljant. I got my lips around a bottle and I got my foot on the throttle. And I'm standing on the corner. ... ...using parking meters as walking sticks. On the inebriated stroll. Ik heb me er nooit aan gestoord dat hij zijn stem opzettelijk vervormt, ik houd er eigenlijk wel van. Past goed bij het sfeertje. Tom Waits is een beetje de voorloper van Springsteen, maar waar die laatste net doet alsof zijn zwarte nagelranden veroorzaakt zijn door hard werken (maar in werkelijkheid door het afkrabben van zijn make-up), daar is het bij Waits echt zweet, smeer en smoezeligheid. Als hij zingt dat hij de olie uit zijn haren wast omdat hij over een half uurtje een mooi meisje gaat ophalen, dan geloof je dat. Wil jij nog koffie? Nee, echt niet? Ik wel. Tegenwoordig drink ik het zwart, past ook beter bij me. Wat was jij nu laatst aan het doen? Een beetje halfslapend in een verduisterde kamer naar Maria Callas liggen luisteren. Was dat je intellectuele fase en is het nu voorbij? Het kwam namelijk niet echt uit de verf. Echt geen koffie? Then you comb your hair, shave your face, tryin' to wipe out ev'ry trace. All the other days, in the week you know that this'll be the Saturday you're reachin' your peak. Poeh. Schitterend. Reaching your peak. Ja. Iemand zei laatst tegen mij dat ze de mooiste dag van haar leven had beleefd. Ze keek me verwachtingsvol aan, gretig naar een compliment zoals een hond kan kijken als het een koudgeworden kliekje begeert. Maar ik gaf het niet, werd depressief van haar praat. Mooiste dag van je leven. En al die dagen die nog komen dan? Die zijn bij voorbaat allemaal minder. Het lijkt me niks, ik houd de mogelijkheden liever open. Wat kijk je nou? Wil je toch koffie? Nee? Wat is er dan?'

Eenzame Reigers

2011-01-21T21:55:00.004+01:00

Het regent terwijl ik in elkaar gefrommeld als een weggeworpen snotzakdoek op het krappe bankje in de bushalte zit. Regen zuivert, regen zuivert, herhaal ik als een mantra in mijn hoofd en tracht tevergeefs daarmee iets positiefs van de koude ellende te maken. Komt door een verhaal van reisschrijver Paul Theroux, die lang geleden op een bootje de Jangtsekiang-rivier afgleed en daar op een rots geschreven zag staan: 'Bloemen, bamboe en regen. Zuiveren. De reiger.' Het kan tegenwoordig nooit regenen zonder dat ik daaraan denk. Er komt een vrouw aangelopen. Ze aarzelt als ze bij het bushokje arriveert, maar het regent te hard om een punt te maken van persoonlijke ruimte. Twee stappen en ze staat bijna tegen mij aan. Ik glimlach en knik naar haar (kijk, mevrouw, ik ben vriendelijk, niet té en ik doe u niks) en voel een druppel van mijn neus vallen. De vrouw knikt kort terug en in eerste instantie schrik ik een beetje. Ze heeft gehuild! Of niet. Natuurlijk niet, het is de regen. Ze heeft een gezicht alsof iemand er een blikje zwarte verf tegenaan heeft gegooid. 'Met wimpers als een bosje afgebrande lucifers.' Die laatste heb ik van Wolkers. Blijkbaar heb ik geen originele gedachten en zweven er in mijn hoofd slechts boekcitaten rond, wachtend op het geschikte moment om naar de voorgrond te fladderen. Dan gaat de vrouw op het bankje naast me zitten. Ik ruik een onprettige geur en hoop vurig dat het haar jas is. Dat de mottige ouwe zolderstank er door de genadeloze druppels flink uit wordt geklopt. Het idee dat ik op deze gure, natte ochtend in de walm van een ongewassen, volwassen lichaam zit, zou mij vrij makkelijk richting misselijkheid kunnen sturen. Ik zit te wachten op Lijn 5, niet op een kokhalsreflex. Tegenover de halte staat een deels ondergrondse afvalcontainer. Ernaast liggen een aantal vuilniszakken, waarvan er eentje opengescheurd is. Er is een pakje goedkope sinaasappelsap uitgevallen, maar het staat rechtop met het witte mini-rietje er nog in. Ik ken dat spul wel, leerlingen hebben het soms mee naar school. Het is dat afgewaterde sap. Ik stel me voor dat het regenwater via het rietje naar binnen gaat en dat een zwerver later verrukt zal zijn met het volle pakje sinaasappelsap. Waarschijnlijk smaakt het exact hetzelfde als het spul dat er door de fabriek in werd gedaan. Het gaat harder regenen. Dan komt de bus eraan. Ik blijf zitten zodat de vrouw de gelegenheid krijgt eerst de bus in te stappen. Eenmaal binnen zoek ik een plek. Ik draai automatisch mijn hoofd naar het raam (Busprotocol Voor Eenzame Reizigers), maar probeer via de weerspiegeling de vrouw op te sporen. Het is druk in de bus. Ik moet denken aan Sneeuwland van Kawabata: 'In de dieptes van de spiegel bewoog het avondlandschap voorbij, de spiegel en de gereflecteerde figuren als bewegende beelden over elkaar gelegd. De figuren en de achtergrond hadden geen relatie tot elkaar en toch smolten de figuren, transparant en materieloos, en de achtergrond, schemerig in de naderende duisternis, samen in een soort symbolische, buitenaardse wereld. Helemaal toen er een licht-' En terwijl het citaat zich verder uitrolt, denk ik al aan hele andere zaken. Zo moet ik heel nodig poepen.

Het Evangelie Volgens Frank

2011-01-19T16:59:00.003+01:00

Gisteren ben ik voor het eerst naar mijn nieuwe sportschool gegaan om te sporten. Eentje waarbij je een heleboel hippe dingen kunt doen die ik waarschijnlijk allemaal niet ga doen. Om de sportschool binnen te komen houd je je vinger op een apparaatje en dan mag je doorlopen. Dus als jij mijn vinger afhakt en deze als een hardgeworden frietje in je binnenzak stopt, dan kun je een heel jaar gratis sporten en allerlei hippe dingen doen die ik anders nooit zou hebben gedaan. Afijn. Ik heb een uurtje gesport. In dat uurtje heb ik gewerkt aan mijn borst (zodat ik het nooit over mijn borsten hoef te hebben - moobs, voor de kenner) en aan mijn triceps. Na al dat heb ik zo'n twintig minuten geairwalkt. En tevens het voltooid deelwoord geairwalkt uitgevonden. Vanmorgen werd ik wakker met een massieve hoofdpijn. 'Iemand' zat mij 's ochtends heel vroeg te pingen en toen ik rechtop ging zitten drukte de hoofdpijn mij weer fijn terug op de kussens. Hey there buddy, why don't you lie down a bit? Ik had het gevoel dat het Great Barrier Reef onder mijn kale schedel had plaatsgenomen. Pas na drie koppen koffie, twee bekers vruchtensap en drie Ibuprofennetjes zag ik weer één kat op de vensterbank liggen in plaats van twee Mistige Rooie Beesten. Blijkbaar had ik iets te hard gesport en daarbij iets te weinig gedronken gisteren. Ook was ik gisteren onredelijk chagrijnig geweest tijdens het sporten en gaf ik de trainingspartner een evil look en een sneer teveel. Hij zat mij te corrigeren tijdens een fout uitgevoerde tricepsoefening en ik vond het irritant dat anderen dat konden horen. 'Luister,' zei ik later, 'dit is onze eerste training op de nieuwe sportschool. Ik wil ook een goede indruk maken en dat lukt niet als jij me publiekelijk zit te corrigeren. Ik wil ook een beetje stoer overkomen.' Hahaha, nu ik dit zo neertyp, stijgt het schaamrood me bijna (bijna) naar de kaken. Hoe dan ook: The King's Speech. Een geweldige film. Kijken die shit.

Tokyo Sonata

2011-01-17T19:53:00.002+01:00

De film Tokyo Sonata is in het begin niet erg boeiend. De gebeurtenissen komen geforceerd over en de stiltes in de scenes doen gestileerd aan. Maar goed, ik heb gisteren zelf hutspot gemaakt (met een scheutje vruchtensap tegen de bekende flauwheid) en toen ik vandaag rond etenstijd op de bank ging zitten met een bord opgebakken prak (lekkerder dan vers) moest ik toch ergens naar kijken, nietwaar?

Het verhaal gaat over een gezin dat langzaam uit elkaar valt nadat de vader ontslagen wordt. Tenminste, zo wordt de film omschreven, maar het is niet helemaal hoe ik het heb beleefd. Als je groentes te lang in een pan met kokend water laat zitten, is de kans groot dat er na een poosje helemaal geen smaak meer aan zit. Welnu, dit Japanse gezin zit al een tijdje in het kokende water.

Vader is een loonslaaf, moeder de zwijgende huisvrouw, oude zoon is altijd afwezig en heeft wat bij elkaar geraapte idealen en jonge zoon is een spijbelende nietsnut. Met het leven op de automatische piloot zijn ze nietsvermoedend een doodlopende straat ingereden en niemand weet hoe er weer uit te komen. Als vader zijn baan verliest en zich in alle bochten wringt om dit verborgen te houden, beginnen de barstjes uit te lopen tot dreigende scheuren.

Ondanks het feit dat deze film enkele prijzen heeft gewonnen vind ik het geheel een tikkie te onsamenhangend. De makers proberen via melancholische stiltes en overpeinzingen de kijker aan hun zijde te krijgen, maar dat lukt ze niet omdat het niet helemaal natuurlijk overkomt. De film heeft wel zijn momenten en als de jonge zoon op het einde een mooie Clair de Lune speelt op de piano dan ben je als kijker bereid de filmmakers door te laten gaan met een voldoende. Een lesje in nederigheid, net zoals de hoofdpersonen krijgen.

My Car Crying On The Parking Lot (But I Made It All Better)

2011-01-15T19:48:00.001+01:00

Hoop Voor De Dromers Onder Ons

2011-01-13T20:57:00.005+01:00

Als schoolmeester mag enige nerderigheid mij niet worden ontzegd. Nu wil het zo zijn dat ik de laatste weken met een rap tempo enkele boeken heb verslonden. Niet zomaar een paar boeken, neen, non-fictie boeken met als hoofdpersonen mannen en vrouwen die bijzonder handig zijn. Bijvoorbeeld Amyr Klink die met zijn zeilboot van Brazilië naar Antarctica vaart en van daaruit de koers zet richting de Noordpool. Een schitterend boek om te lezen omdat Klink bij tijd en wijle helemaal niet zo handig is en dat geeft hoop voor de dromers onder ons. Zoals je weet, Trouwe Lezer (want ondanks het ontbreken van een reactiemogelijkheid zie ik via de statistieken dat je me niet in de steek hebt gelaten - waarvoor hulde), diep in mijn hart ben ik een sentimentele romanticus. Die groen ziet van jaloezie als hij leest dat Klink op een windstille dag met dagenlang niets dan blauwe oceaan om hem heen naakt een boterhammetje eet, zittend op de boegpunt van zijn schip. Dat lijkt me heerlijk om te doen. En sentimentele romantici vergeten voor het gemak dat Klink beschrijft dat hij een paar maanden later hetzelfde deed en de Chinese oceaanstomer niet aan zag komen en hij naakt letterlijk alle zeilen moest bijzetten om zijn leven te redden. En dat allemaal onder toeziend oog van de Chinezen aan dek van de oceaanstomer. Hahaha. Hoe dan ook, zei ik groen van jaloezie? Groen! Dan komt de nerderigheid en de handigheid uit de eerste paar zinnen om de hoek kijken. In de vorm van een vouwfiets. Die ik sinds vanavond heb. Binnen dertig seconden opgevouwen en neemt bijzonder weinig ruimte in als ik hem in de Jeep leg. Ik kan nu al niet wachten om een stukkie te fietsen. Yay! (Het regent nu en het is al laat dus rest mij niets anders dan te luisteren naar het nieuwe, mooie album van Amos Lee (ook een schoolmeester) - Mission Bells en de brandwond op mijn rechteronderarm te bewonderen.)

He Brought The Woman Out Of Me | So Many Times | EASILY!

2011-01-10T20:02:00.006+01:00

Mooie foto. Heb ik getrokken toen ik vanmiddag naar huis reed, meezingend met een jaren tachtig nummer van een vrouw met een hese stem van wie ik nu de naam niet meer weet en al koelvloeistof lekkend uit een gat ergens in het hart van mijn auto. Het liedje had overigens een belachelijke tekst, maar dat mocht in de jaren tachtig geen probleem zijn (toen de mokkels rondzongen met hoog haar in faux leren jasjes en de videoclips ridders hadden op witte paarden, doordrenkt in net uitgevonden neonlicht - update: neon - 1902, but who gives a shit).

Ik kon het niet uitstaan dat ik tijdens het schrijven van bovenstaande tekst niet wist over wie ik het had. Dus gewapend met de zoekterm 'eighties hits woman' trok ik een sprint door Google en vond ik na een minuut of drie eindelijk het gevreesde vrouwmens. Het bleek Ann Wilson te zijn, een van de zusjes in de band Heart en het nummer is All I Want To Do, wat uitkwam in 1990 (dus op het eighties-randje). Ik weet niet of de ridder op het witte neonpaard Ann nog gevonden heeft, maar tegenwoordig ziet ze eruit alsof ze dat paard met smaak heeft opgegeten. All I Want To Do (Is Eat All Day). Afijn. De belachelijke tekst:

"We made magic that night. Oh, he did everything right
He brought the woman out of me, so many times, easily
And in the morning when he woke all I left him was a note
I told him I am the flower you are the seed
We walked in the garden we planted a tree."

En ik dacht: 'I'm pregnant, dear' had de boodschap ook overgebracht. En toen belde ik de garage en daar gaan ze zaterdag iets aan het koelvloeistoflek doen. Meer kan ik van dit weblogstukje niet maken. Het is een tikkie onsamenhangend geworden, maar dat komt omdat ik met één oog naar Radar zit te kijken. Waar een ongezond ogende Francisca in een krappe woonkamer vol tierelantijnen over een arts vertelt dat hij overkomt als 'een soort Jekyll and Hyde'. En ik die me dan afvraagt of Francisca het boek van Robert Louis Stevenson wel eens gelezen heeft. Want zo werkt mijn brein.

Verwenderd

2011-01-05T13:25:00.003+01:00

In Den Interessantesten Und Gleichzeitig Geheimsten Raum Meiner Fabrik

2011-01-03T21:26:00.000+01:00

Op 4 augustus 2010 zat ik 's ochtends vroeg in één van de vele grijze plastic stoeltjes van het Tribhuvan International Airport, zo'n vijfeneenhalve kilometer van Kathmandu, naar een Indiase film te kijken over een man met zweterige snor en denniechristiankapsel die met een machinegeweer een bijzonder snode schurk (in wit pak en met oversized pilotenbril) te lijf ging. Ik had nog maar een paar roepies in mijn zak en besloot ze uit te geven aan een zak met chemisch uitziende snoepjes. Snoeproepies dus of roepiesnoep als je dat fijner vindt klinken. Ik dacht nog even aan mijn mystieke ervaring van twee dagen ervoor:

"Gisterenavond laat lag ik op bed in mijn primitieve kot in het dorpje Melamchi. Ik kon niet slapen en besloot om buiten te luisteren naar het razen van de rivier en de geluiden van de onzichtbare dieren in de weilanden. Het was donker en ik kon niet goed zien. Het was nog steeds snikheet en ik kon het openbare toilet goed ruiken. Opeens zag ik op een meter of drie afstand een smoezelig meisje staan. Ze was denk ik een jaar of vijf en had een rafelig jurkje aan en haar ogen waren zwaar opgemaakt met kool, zoals ze dat soms doen hier met meisjes. "Namaste, nanu," zei ik en vouwde mijn handen voor mijn borst. "Namaste," zei ze en ze vervolgde in nadrukkelijk uitgesproken Engels, "What is your name?" "Mero naam Frank ho," zei ik en keek toe hoe het meisje omdraaide en tussen de schaduwen uit het zicht verdween."

Toen verdween ik in het vliegtuig en vloog uit het hart van 's werelds meest indrukwekkende gebergte: de Himalaya. Vloog weg met een handje snoep in mijn mond. Niet omdat ik dat zo romantisch vond, maar om te voorkomen dat mijn oren dichtschoten.*pop!*

Inmiddels is het alweer januari 2011, maar dat zakje Jaya Confectionery Mango Tarts (center filled candy), Pokhara, Nepal (with permitted colours and flavours), daar werd af en toe nog door mij een beroep op gedaan. Het lag dan ook fier verfrommeld op het onderste schap van het rechterkeukenkastje, prettig binnen graaibereik en keurig in het zicht. Maar vandaag at ik de laatste center filled Mango Tart op. Met smaak. En een beetje heimwee. En weet je wat mijn oren deden? Niks. Maar voor het verhaal was het leuk geweest als ze *pop!* hadden gedaan. Afijn. Geen pop. Wel op.

The Small Clearing Of Each Heart

2011-01-02T22:15:00.001+01:00

Ik stel me wel eens voor dat mijn kleine huurhuis een zeilschip is dat midden op de oceaan dobbert.

Dat is denk ik begonnen toen ik jaren geleden voor de tweede keer het boek Solo van Tania Aebi las. Over dat boek heb ik vaker geschreven; hier, hier en hier. Opmerkelijk genoeg (zoals bij de meeste boeken en/of schrijvers die ik goed vind) is het verhaal vanzelf op mijn pad gekomen. Mijn vader is de beheerder van een personeelsflat en hij bracht eens een kartonnen doos mee met boeken die een huurder had achtergelaten. Daar zat het zeilboek ook in. Ik las dat toen en later nog eens in dit kleine huurhuis. Toen had ik vanwege de drukkende zomerhitte de voordeur openstaan (Bokkie de kat was er toen niet meer - en om dat zo op te schrijven is al rottig) en voor de privacy had ik het gordijn dat bij de deur hangt dichtgedaan. Het wapperde de hele tijd naar binnen en gaf mij het idee dat de zeilen aan het klapperen waren. Ook vandaag heb ik het idee dat deze woning ergens op de oceaan drijft. Eigenlijk zou ik dat wel willen. Niet dat ik me slecht voel, ik ben erg tevreden (en er zijn wat voorzichtige reisplannen, die zullen er ook wel wat mee te maken hebben). Ik heb hier alles wat ik nodig heb op een paar vierkante meter, inclusief een humeurig (laat dat hu maar weg) huisgenootje (net als Tania Aebi). En geloof je eigenlijk wel dat ik me soms écht voorstel dat ik op een zeilboot zit? Is dat vreemd? (Laat je antwoord maar achterwege.) Ik kan je wel vertellen, het is een beetje een teleurstelling als ik naar buiten kijk en de oude buurvrouw schuin aan de overkant vanachter haar vensterbankplantage zie terugloeren. Maar dan doe ik gewoon alsof het een ouwe zeeschildpad is. En dan zit ik niet eens ver van de waarheid.

Beginning With A Dude Who Likes To Paint Nude

2010-12-31T15:42:00.003+01:00

Wist u dat in 1670 Spinoza (de Nederlandse filosoof, geen groente) zijn Tractatus Theologico-Politicus uitgaf waarin allerlei contradicties uit de bijbel stonden? Nee? Hm. Dan ben ik slimmer dan u. ~~Maar dat wisten we al. Of misschien is het niet zo. Waarschijnlijk niet.~~ Tja. 1670. Een prachtig jaar. Tevens het aantal stukjes dat op Frankoverlast te vinden is sinds vandaag. Eén keer duizend, zes keer honderd en zeventig losse stukjes. Wat een ~~sneuheid~~ teksten! Sinds vandaag staat de reactiemogelijkheid ook weer uit (so hold your mailhorses, people). Laat ik duidelijk zijn, dat heeft niets te maken met mijn interesse (of vermeend gebrek) in wat jij, Trouwe Lezer, aan mij te zeggen hebt. Helemaal niet. Ik lees je zeer graag en als jij nog niet een van de velen bent die mij mailt, well then, be my guest en slinger je reactie via e-mail mijn kant op. Of niet. Either way; even goede vrienden.

Dan nu over die Japanse knakker bovenaan de pagina ~~(terwijl ik het woord 'pagina' intik, breekt de leuning van mijn nieuwe woonkamerstoel af, maar dat terzijde)~~; dat is Leonard Tsuguoharu Foujita, een artiest die in de jaren zestig overleed. Via een zeer ingewikkelde en niet duidelijk uit te leggen route ging ik van bovenstaand plaatje naar de hedendaagse TOMS schoenen. En TOMS is een hip skoenenmerkje met de zool op de juiste plek; voor elk paar dat je bij ze koopt geven ze een paar aan een kind in een ontwikkelingsland. Dus bestelde ik er twee.

En gisteren zat ik te lunchen met Petrovich, Rosarovich en Norit en toen kreeg ik een berichtje van mijn moeder (die vaker thuis is dan ik en dus dermate geschikt is om vette pakketten in ontvangst te nemen) dat de goederen hun weg hadden gevonden naar Apeldoorn. Vanuit Sunny California. En nu heb ik twee paar TOMS, een paar voor in de zomer (in traditionele frank-easy-does-it-stylo) en een paar voor nu (met fake sheephair voering).

Vind je het niet ~~oppervlakkig en materialistisch~~ awesome allemaal?

Bewijs van de lunch met P, R & N: een boerenomelet met verse sinaasappelsap en een gephotoshopt kaarsje.

Een Jeep die nu elders is ondergebracht. Wat het kan er vrij heftig aan toegaan hier in de A-Straat met de jaarwisseling. En ik heb geen zin om morgen astronautjes en vuurpijlen en kleine bevroren buurjongetjes van mijn voorruit af te knagen.

En deze zit al een poosje onder het bed. Het Mistige Rooie Angsthaasje.

As I Find A Way To Be

2010-12-30T23:49:00.005+01:00

De kat ligt op de bank, keurig in elkaar gevouwen en met zijn staart als een strik om zich heen. Zijn kleine kop dommelt heen en weer, waarbij hij soms met zijn neus op het witte dekentje valt. En weer omhoog. En vallen. Alsof het een spiegel is en hij zijn evenbeeld verliefde kusjes geeft. Kele Goodwin zingt onverstaanbare teksten en pling/plonkt wat melodieën uit zijn gitaar terwijl met een luide snik de verwarming aanslaat en buiten een vuurpijl ontploft. Ik zit aan de woonkamertafel, heb het koud en zit te peinzen over een boeddhistisch gezegde. Dat er windrichtingen zijn omdat wij windrichtingen hebben uitgevonden. De zon komt op. Maar niet in het oosten. Dat hebben wij bedacht net zoals wij hebben bedacht dat een kwartier uit vijftien minuten bestaat en dat we van de ene op de andere dag een nieuw jaar ingaan. Het is al ver na middernacht en ik denk dat ik zo maar eens naar bed moet gaan. Ik heb vanavond teveel muziek geluisterd en als een volleerd zelfhypnotiseur ben ik in een zwaarmoedige bui geraakt. Eigen schuld. "Leave it to me as I find a way to be", "At night I wake up with the sheets soaking wet and a freight train running through the middle of my head", "Turn around, I'll be there, like a road leading home" en zo waren er nog véél meer die hier in de donkere woonkamer stonden, zaten of zelfs lagen te zingen, praten en fluisteren. Morgen is er weer een nieuwe dag. En alles wat nu een beetje drukt woel ik er deze nacht tijdens het slapen wel vanaf. En dan is er andere muziek en koffie en licht en kak in de kattenbak die opgeruimd moet worden. En aan de ándere kant van morgen ben ik er ook weer. Een jaartje verder. Tot dan, Trouwe Lezer. En gun de oliebollen ook eens rust. Het wordt wat onsmakelijk zo.

For Reasons I Cannot Explain There's Some Part Of Me Wants To See

2010-12-29T21:43:00.002+01:00

Fijne kerstdagen gehad, iedereen? Yes? Mooi. Ik ook. Ate my dinner in a fancy restaurahahahahaaaant, (but nothing, I said nothing). Op dag twee liep ik samen met mijn moeder van het ouderlijk huis weg, richting mijn auto en het was donker. Ik hoefde alleen maar te zeggen dat ik haar eten lekkerder vond dan dat van het restaura~~hahahahaaaaa~~nt (which I did) en de rest van de route werd verlicht door de gloei van haar hoofd. Easy does it.

De andere dagen ben ik bijzonder lui geweest (and I'm all the more awesome for it) en heb ik voldoende Onnodige Dingen gekocht zodat als alle religieuze fanaten gelijk krijgen en de Dag Der Strijd Der Onnodige Dingen als een zondvloed boven ons losbreekt, ik in ieder geval geramd zit. Voor bewijs: zie mijn nieuwe korte broek. In december gekocht. While it's freezing out there.

Vandaag heb ik Wilde Avonturen beleefd met Jay, Yaj en Little Kay. Blijkbaar had ik nog een verjaardagscadeau tegoed (? - verder geen vragen stellen, dacht ik zo) en kreeg ik een... *tromgeroffel* ...museumjaarkaart. Om het Gelukzalige Schijfje in te wijden crosten wij richting Elsewhere om daar twee musea te bezoeken; Naturalis en Het Museum Volkenkunde.

Daar heb ik iPhoto's gemaakt en deze later in een Waanzinnige Bui van Photoshop Render Lens Flare-mania bewerkt. Aan het einde van dit stukje krijg je nog een liedje van me. Dus ik zie je zo onderaan de pagina. Tot zo.

In het Museum Volkenkunde is er momenteel een tentoonstelling: Maori. Bij binnenkomst zie je gelijk een boel projectieschermen en zie je een groep krijgers een haka uitvoeren (you know, tong uut de bekke en zwaaien maar). Jay en ik waren onder de indruk van de woeste muziek (you know, tong uut de bekke en zwaaien maar) en eenmaal thuis trok ik het nummer van het internationale netwerk en sloeg ik het plat op mijn c:skijf (you know, tong uut de bekke en zwaaien maar). Hier is het nummer. Voor jou, als neerlaad. Ik zou zeggen; dans ze, (you know, ternhfhijdfnkjjdbcsjkpoepsdjsk).

Tangaroa - Tiki Taane (Past, Present, Future - 2007)

~~And I'm all the more awesome for it.~~

Hail The Heav'n-born Prince of Peace And His Name Is Frankie

2010-12-24T15:08:00.003+01:00

Vanmorgen was ik van plan om de hele dag binnen te blijven. Het is nu negen minuten over drie en vooralsnog is het me prima gelukt. Terwijl ik dit neertik zit ik tegelijkertijd al zo'n vijftien minuten door het woonkamerraam te kijken hoe buiten een Smart tevergeefs probeert vooruit te komen op de weg. De hemel zij gedankt voor mijn Jeep, maar dat terzijde. De bezorgdienst schijnt nog wel te werken, want tien minuten nadat ik vanmorgen in mijn Stephen King was begonnen ging de deurbel en werden er ruim duizend pagina's eco-thriller bezorgd door een verkleumde jongeman. Voorlopig hoef ik de deur dus niet uit. Ware het niet dat ik morgen uit eten ga. Vandaag is broer Adelhart jarig en ik heb een karig uitnodigingetje gekregen voor een stukkie zelfgebakken appeltorte. Dus misschien zet ik die vierwielaandrijving toch nog even aan het werk zo. Voor het komische effect heb ik de eco-thriller op mijn hoofd gezet en heb ik een foto genomen. Nu ik de foto hier zo links van deze letters zie staan, twijfel ik een beetje aan de geestigheid van het geheel. Afijn. Zie het dan maar als een documentatie van mijn Baardaardigheid Project. Hark the herald angels sing! En meer van dat alles. Rest mij nog u twee fijne feestdagen te wensen en wie weet ziet u mij one way or the other nog even voorbijkomen. Uw huis-tuin-en-keuken monnik, Franciscus.

My Mother Laughed The Way Some Ladies Do | Aldus Fred Oster | Die Hier Tijdelijk In Loondienst Is

2010-12-23T17:14:00.004+01:00

Gisteren kreeg ik van mijn schnabbelbaanbaas een dikke boekenbon voor kerst. Ik liet er geen gras over groeien en bestelde prompt twee vette vakantieboeken waarvan de eerste vandaag (nat, gescheurd en gehavend) door de brievengleuf was gepropt. Tis de nieuwste, Engelstalige verhalenbundel van Steve, mijn favoriete schrijver of all time. Het leuke is dat het eerste boek dat ik van hem las ook het eerste boek was dat hij heeft geschreven (Carrie). Mijn brüder Jan had het meegenomen van de bibliotheek en toen hij het uitgelezen had, verslond ik het. Ik was denk ik veertien of vijftien en kan me nog herinneren dat er een scene in voorkwam met tienermeisjes onder de douche. Whoa!(Nu vind ik dat niet meer zo boeiend mensen, wees gerust.) Toen ik zestien was las ik De Marathon, een van mijn lievelingsboeken van King en dat verhaal gaat over een zestienjarige jongen. Geweldig verhaal en zoals zo vaak bij Stephen; een spannend concept dat in prachtige laagjes wordt uitgevoerd. King is al jarenlang een voorvechter van literaire spannende verhalen en ik vind hem het postermodel voor dit genre. En mensen die Steffen King zeggen, zijn niet goed in het hoofd. En toen kocht ik vandaag hardloopschoenen. En daarvoor moest ik helemaal naar Deventer. En dat is wel twintig minuten rijden. En op de terugweg ging ik even bij mijn ouders langs (die aan de ... Deventerweg wonen) en toen ik net thuis mijn sportschoenen uit de tas haalde, zat er een kerstzuurstokje in mijn tas. Moeder!? En nu ga ik sporten. Nee! Wacht. *veegt de laatste restjes soep van zijn kin* Nú ga ik sporten.

Zet Uw Tanden Maar Eens In Dit Baardaardigheidje | Of Niet | Liever Niet

2010-12-22T22:46:00.004+01:00

Wat u waarschijnlijk niet weet (maar wel had kunnen lezen in Esquire of Men's Health) is dat ik momenteel bezig ben met het cultiveren van een soort van baard. Iets baardaardigs, zogezegd. Deze onderneming komt deels voort uit de tegenzin die ik vaak voel als ik onder de douche ben gesprongen en er na drie kwartier 'wezenloos tegen de muur leunen' achterkom dat ik mijzelf nog moet scheren. Ik snap dan ook niet waar de kreet 'Scheer je weg!' vandaan komt aangezien dat bij mij zich zelden spoedig voltrekt*. Het andere ehm... 'deels' komt voort uit mijn nieuwsgierigheid over hoe het er uit komt te zien. Hoe het eruit komt te zien. Hoe het eruitkomt te zien. Hoe het staat. Het geestige is dat ik mijn hoofdhaar dus ook laat groeien. Wat daar van over is. Mijn hoofd is net zo'n bruine cola-lolly waar een peuter geestdriftig de bovenste laag af heeft geknaagd zodat je de witte stukken kauwgum al ziet zitten. Hm. Misschien was die laatste vergelijking iets te vergezocht. Zo ken ik er nog wel eentje. Mijn hoofd is net een wereldbol met haar als continenten en kaalheid als water. Denk daar maar even over na. *even* Gesnapt? Mooi. Gaan we nu kijken. Maar voorlopig alleen het baardaardige. De geschiedenis van mijn kaalheid is hier al vaak genoeg gedocumenteerd (en ik heb er niet aan gedacht foto's van de bovenkant te maken - "Dát zal de ware reden wel wezen!". Zijn. Wezen. Weeshuizen. Zijnhuizen.

*Natuurlijk weet ik dat wel. Scheren betekent ook 'snel over een oppervlakte gaan'. 'Scheer je weg' komt uit de zeevaart en werd geroepen als boten zich snel uit de voeten moesten maken. Als boten voeten zouden hebben. En die hebben ze niet. Ze kunnen wel varen in voeten. Of voet. Maar nu raak ik zelf in de war. Brugh. Waarght. Exorcist. MONKEY! POCKIE! BOO!