Een Stukje Dat Niet Over Mijn Verjaardag Gaat (Wat Opmerkelijk Is Gezien Het Feit Dat Ik Vandaag 32 Jaar Geleden Geboren Werd)

Dus.
Ik zeg: foto's.



Bovenstaand bijzettafelsetje heb ik gisteren gekocht.
Omdat mijn visite altijd klaagt over gebrek aan koffieneerzetplaats.
En nu ruikt mijn kleine woning naar eiken bijzettafelsetje. Wat niet slecht is eigenlijk.



Hierboven een foto van McLovin'.
Die zich nog altijd schuw en poezelig door het huis voortbeweegt.

Overigens doet hij dat niet zo als we met zijn tweeën zijn. Getuige de scheuren in de vitrage, de witte kattenbaksteentjes die je bijna ev'rywhere aantreft, de kattenharen (wit met een rood puntje) die je ev'rywhere aantreft (ik trok hoog in de Nepalese bergen nog geregeld Doortjes haren uit mijn kleding) en de drollenextravaganza die ik dagelijks bij thuiskomst aantref (keurig in de bak, maar sweet jaysus, wat een geurbereik).



En onderstaande foto wil ik graag
even zonder commentaar de revue laten passeren.
Maar dat ben ik. In het centrum van Harderwijk. Lang leve het onderwijs.

8th

Van de IkHebUNiksTeVertellen-kaart serveer ik u weer een nieuw bericht. Ik zit aan de houten woonkamertafel, Louis schuurpapiert op de radio iets over Mack The Knife en ik zie overal tropische vogels in mijn huis. Dat laatste heeft ermee te maken dat ik zojuist de badkamer heb schoongeschrobd met een Zwaar Vergif. Ja, zei de jongen in de winkel, je moet wel handschoenen aandoen, want het spul bijt. En kijk uit voor je kleren, daar gaat het doorheen. Great. Dus stond ik een half uurtje geleden in niets anders dan mijn boxershort, latex handschoenen en een shirt over mijn mond gebonden in de badkamer tussen de voegen te ploegen. Hm, dacht ik, als ik zo opendoe voor iemand die aanbelt dan krijg ik een proces verbaal aan mijn ... boxershort. Hoe dan ook, de badkamer is weer schoon, het huis ruikt naar een zwembad en dankzij het Vergif zie ik dus continu tropisch pluimvee voor mijn ogen vliegen.

Vanmorgen keek ik naar Le Huitième Jour
en dat blijft na al die jaren een prachtige film.

Rain Man

Vijf minuten nadat ik
thuiskwam van de ©Zondagse Sportsessie
belde mijn broer met de vraag of ik weer meeging naar Arnhem.

Nou ja, of ík weer meeging... hij was zonder auto, dus voertuigtechnisch gezien was ik degene die hem meenam. De loser. Zoneentje hebben we allemaal in de familie, nietwaar? Probeerde 'ie in de auto ook nog zijn beslag te leggen op mijn paraplu. Hij vond het eerst maar raar, dat iedereen rondliep met een jas en een paraplu. Dat de meeste Europeanen 's ochtends de kano naar het werk pakken in plaats van de fiets was hem nog niet opgevallen.

Afijn. Dat hij mij 5 minuten na het sporten aan de lijn kreeg is hieronder nog te zien aan mijn trainingsbroek, het t-shirt waarin ik flink getraind en gezweet heb en niet heb vervangen door een andere (ssstt, niet doorvertellen, ik ben een Afstotelijk Beest) en de muts die ik haastig op mijn hoofd hing. Mijn broer maakte het zichzelf ook gemakkelijk. Hij staat links op de foto.

Toen ik bij het bestelbusje van Cup Of Jo een dubbele espresso voor mijzelf bestelde en twee kappetsjienoos voor Broer & Vriendin, zag ik vanuit mijn ooghoek dat een ver familielid van m'n Jeep zich ook als standbeeld voordeed.

Oh ja, ik was bij het World Statues Festival.
En er was ook nog een broodje met mozzarella, tomaat, komkommer en pesto.